Το κάλεσμα του Κθούλου

«شاید بتوان تصور کرد که از چنین نیروها یا موجودات عظیمی بازمانده‌ای برجای مانده باشد...

“Of such great powers or beings there may be conceivably a survival ...

بازمانده‌ای از دورانی بی‌نهایت دور که در آن...

a survival of a hugely remote period when ...

آگاهی، شاید،

consciousness was manifested,

خود را

perhaps,

در پیکرها و صورت‌هایی نمایان می‌ساخت که دیرزمانی است در برابر جزر و مد بشریتِ روبه‌پیش عقب نشسته‌اند...

in shapes and forms long since withdrawn before the tide of advancing humanity ...

صورت‌هایی که تنها شعر و افسانه خاطره‌ای گریزپا از آن‌ها را در چنگ گرفته و خدایانشان نامیده‌اند،

forms of which poetry and legend alone have caught a flying memory and called them gods,

هیولاها،

monsters,

موجودات اسطوره‌ای از هر گونه و هر نوع...»

mythical beings of all sorts and kinds....”

—الجرنون بلک‌وود.

—Algernon Blackwood.

۱.

1.

وحشت در گِل.

The Horror in Clay.

گمان می‌کنم رحیم‌ترین چیز در جهان

The most merciful thing in the world,

همان

I think,

ناتوانی ذهن آدمی در پیوند دادن همهٔ محتویات خویش است.

is the inability of the human mind to correlate all its contents.

ما بر جزیره‌ای آرام از نادانی زندگی می‌کنیم، در میانهٔ دریاهای سیاه بی‌کرانگی،

We live on a placid island of ignorance in the midst of black seas of infinity,

و چنین مقدر نبوده که به سفری دور برویم.

and it was not meant that we should voyage far.

علوم،

The sciences,

که هر یک به سویی می‌کشد،

each straining in its own direction,

تا کنون آسیب چندانی به ما نرسانده‌اند؛

have hitherto harmed us little;

اما روزی فرا می‌رسد که به هم پیوستن دانش‌های از هم گسیخته، چنان چشم‌اندازهای هولناکی از واقعیت را پیش چشم ما بگشاید،

but some day the piecing together of dissociated knowledge will open up such terrifying vistas of reality,

و چنان جایگاه وحشتناک ما را در آن آشکار کند،

and of our frightful position therein,

که یا از این مکاشفه دیوانه شویم یا از آن روشنایی مرگبار به آرامش و امنیت عصر تاریک تازه‌ای بگریزیم.

that we shall either go mad from the revelation or flee from the deadly light into the peace and safety of a new dark age.

تئوسوفیست‌ها به شکوه مهیب آن چرخهٔ کیهانی پی برده‌اند که جهان ما و نوع بشر در آن رویدادهایی گذرا بیش نیستند.

Theosophists have guessed at the awesome grandeur of the cosmic cycle wherein our world and human race form transient incidents.

آنان به بازمانده‌های شگرفی اشاره کرده‌اند، با عباراتی که اگر در نقاب خوش‌بینیِ ملایمی پوشیده نمی‌شد، خون را در رگ منجمد می‌کرد.

They have hinted at strange survivals in terms which would freeze the blood if not masked by a bland optimism.

اما آن یگانه نظرِ دزدانه به ادوار ممنوع، که چون به آن می‌اندیشم بر تنم لرزه می‌افکند و چون خوابش را می‌بینم دیوانه‌ام می‌کند، از آنان به من نرسید.

But it is not from them that there came the single glimpse of forbidden eons which chills me when I think of it and maddens me when I dream of it.

آن نظر،

That glimpse,

همچون همهٔ نظرهای هولناک به حقیقت،

like all dread glimpses of truth,

از به هم پیوستنی تصادفی میان چیزهایی جدا از هم درخشید —

flashed out from an accidental piecing together of separated things —

در این مورد، یک بریدهٔ کهنهٔ روزنامه و یادداشت‌های استادی مرده.

in this case an old newspaper item and the notes of a dead professor.

امید دارم هیچ‌کس دیگری این پیوند را کامل نکند؛

I hope that no one else will accomplish this piecing out;

و به یقین،

certainly,

اگر زنده بمانم،

if I live,

هرگز دانسته حلقه‌ای به چنین زنجیر شنیعی نخواهم افزود.

I shall never knowingly supply a link in so hideous a chain.

گمان می‌کنم آن استاد نیز

I think that the professor,

بر آن بود

too,

که دربارهٔ آن بخشی که می‌دانست خاموش بماند،

intended to keep silent regarding the part he knew,

و اگر مرگ ناگهانی گریبانش را نگرفته بود، یادداشت‌هایش را نابود می‌کرد.

and that he would have destroyed his notes had not sudden death seized him.