Γάλλος μυθιστοριογράφος, επικεφαλής του νατουραλισμού και δημιουργός του κύκλου των Ρουγκόν-Μακάρ, που υπερασπίστηκε τον Ντρέιφους με το «Κατηγορώ». Έγραψε τη «Νανά», το «Ζερμινάλ» και τον «Παράδεισο των κυριών», έργα που διαβάζονται για την εικόνα της κοινωνίας της Δεύτερης Αυτοκρατορίας.
Ο Εμίλ Ζολά γεννήθηκε στο Παρίσι το 1840 και μεγάλωσε στην Αιξ-αν-Προβάνς, όπου έγινε φίλος του Πολ Σεζάν. Ο πατέρας του, μηχανικός ιταλικής καταγωγής, πέθανε όταν ο Εμίλ ήταν επτά ετών. Αφού απέτυχε δύο φορές στις απολυτήριες εξετάσεις, εργάστηκε στον εκδοτικό οίκο Hachette, έγινε έπειτα δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης και υπερασπίστηκε τον Μανέ. Η «Τερέζα Ρακέν» (1867) τον έκανε γνωστό.
Επικεφαλής του νατουραλισμού, αφιέρωσε είκοσι πέντε χρόνια στους «Ρουγκόν-Μακάρ», είκοσι μυθιστορήματα που παρακολουθούν μία οικογένεια επί Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Σε αυτά ανήκουν η «Ταβέρνα» (1877), που του έφερε την περιουσία, η «Νανά» (1880), ο «Παράδεισος των κυριών» (1883), το «Ζερμινάλ» (1885), για μια απεργία ανθρακωρύχων, και ο «Άνθρωπος-κτήνος» (1890).
Το 1898 δημοσίευσε το «Κατηγορώ» στην εφημερίδα L'Aurore, υπερασπιζόμενος τον λοχαγό Ντρέιφους, που είχε καταδικαστεί άδικα. Διωκόμενος για συκοφαντική δυσφήμηση, πέρασε έναν χρόνο εξόριστος στην Αγγλία. Πέθανε στο Παρίσι το 1902, δηλητηριασμένος από τις αναθυμιάσεις μιας βουλωμένης καμινάδας, και μεταφέρθηκε στο Πάνθεον το 1908.