En Romo, en la 3-a jarcento, post la falo de Palmiro, la nobelo Lucius Manlius Piso skribas al sia amikino Fausta, restinta en la Oriento. Li parolas al ŝi pri la reĝino Zenobia, venkita kaj ekzilita apud Romo, kaj pri la imperiestro Aŭreliano, timata militisto, kiu decidas dispremi la kristanojn. Sed Piso mem kunhavas tiun novan kredon.
Ĉi tiu romano revivigas Romon en la tempo, kiam du religioj alfrontas unu la alian, tra la okuloj de minacata atestanto. Ĝi daŭrigas „Zenobia“, sed Piso rakontas al Fausta, kio fariĝis el la reĝino: oni facile eniras la historion.
Skribita en formo de leteroj, ĝi legiĝas facile, leteron post letero, en la lingvo, kiun vi lernas.
