Post ŝiprompiĝo, Gulivero, ŝipkuracisto, vekiĝas sur strando, ligita al la tero per etegaj ŝnuroj: li estas ĉe la liliputanoj, popolo dek kvin centimetrojn alta. Dum aliaj vojaĝoj, li siavice estos tute malgranda en la lando de la gigantoj, poste malkovros flugantan insulon kaj landon regatan de ĉevaloj dotitaj per racio.
Sub sia aspekto de fea fabelo, ĝi estas satiro plena de humuro pri la homoj kaj iliaj kvereloj. La libro eĉ lasis vorton en la vortaro: „liliputa“.
Gulivero rakontas siajn vojaĝojn kiel ŝipan taglibron, kaj ĉi tiu granda klasikaĵo legiĝas plezure en la lingvo, kiun vi lernas.
