بینوایان

ژان والژان پس از نوزده سال کار در زندان به جرم دزدیدن یک نان آزاد می‌شود و نه کار می‌یابد و نه پناه، تا شبی که اسقفی او را می‌پذیرد. با نامی جعلی مردی دیگر می‌شود، کوزت را که مادرش کارگری بود و در فقر مرد نزد خود می‌گیرد و پنهانی بزرگش می‌کند. بازرس ژاور که نمی‌پذیرد محکومی بتواند عوض شود، او را در سراسر فرانسه و تا سنگرهای ۱۸۳۲ دنبال می‌کند. رمان فقر، قانون، رستگاری و رفتار جامعه را با کسانی که محکومشان کرده می‌کاود. هوگو سرنوشت چند زندگی را با تابلوی یک سده و دفاعیه‌ی خودش در هم می‌آمیزد.