کاغذدیواری زرد

زنی جوان را شوهرش، که پزشک است، به خانه‌ای ییلاقی می‌برد تا از اختلال عصبی پس از زایمان بیاساید. نوشتن و کار کردن برایش ممنوع است، پس پنهانی دفتری می‌نویسد و روزهایش را در اتاقی می‌گذراند که کاغذدیواری زرد دارد. نقش‌های دیوار سرانجام همه‌ی توجهش را می‌گیرند و گمان می‌کند شکلی را می‌بیند که در آن‌ها می‌جنبد. داستان حبس خانگی، درمان استراحت و گفتار پزشکی را می‌کاود که بیمار را از اعتبار می‌اندازد. گیلمن از آن متنی کوتاه و اول‌شخص می‌سازد که در آن اجبار شکل کابوس به خود می‌گیرد.