کاتالوگ کامل

در لندن، اوترسن، که محضردار است، نگران دوست قدیمی‌اش دکتر جکیل، پزشکی محترم، است. جکیل در وصیت‌نامه‌اش همه‌ی دارایی‌اش را به آقای هاید نامی می‌بخشد، مردی خشن که همه از او می‌ترسند. اوترسن تحقیق را آغاز می‌کند تا بفهمد چه چیزی این دو مرد را به هم پیوند می‌دهد. این رمان کوتاه از بخش تاریکی می‌گوید که هر کس در خود دارد، و به یکی از مشهورترین رازگشایی‌های ادبیات می‌رسد. با ضرباهنگ تندش، این اثر کلاسیک برای خواندن به زبانی که یاد می‌گیرید بسیار مناسب است.

یک صبح، گرگور زامزا، فروشنده‌ی دوره‌گرد ساده‌ای، بیدار می‌شود و می‌بیند به حشره‌ای عظیم بدل شده است. او که در اتاقش محبوس است، دیگر نمی‌تواند کار کند، و خانواده‌اش، که به حقوق او وابسته بود، باید یاد بگیرد با او زندگی کند. این داستان کوتاه، تکان‌دهنده و آمیخته به طنز سیاه، نشان می‌دهد وقتی خانواده‌ی کسی دیگر جز باری در او نمی‌بیند، از او چه می‌ماند. کافکا با جمله‌هایی ساده و دقیق می‌نویسد: متنی بسیار مناسب برای نخستین تجربه‌ی خواندن به زبانی که یاد می‌گیرید.

اپیکتتوس، برده‌ی سابقی که فیلسوف شد، از تمایزی ساده آغاز می‌کند. چیزهایی هست که به ما بستگی دارد: داوری‌ها، خواسته‌ها و انتخاب‌هایمان. و چیزهایی هست که به ما بستگی ندارد: تن، پول، نظر دیگران. او با گزین‌گویه‌هایی کوتاه می‌آموزد که چگونه از نگرانی درباره‌ی آنچه از دست ما بیرون است دست برداریم تا بر آنچه در توان ماست اثر بگذاریم. پندهایش کمک می‌کنند در برابر دشواری‌ها آرامش خود را حفظ کنیم و کمتر بازیچه‌ی رویدادها باشیم. بسیاری از خوانندگان در تمام عمر آن را کنار خود نگه می‌دارند. جمله‌های کوتاه و روشنش را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

این کتاب کوچک، که به لائوتسه، فرزانه‌ی چینی، نسبت داده می‌شود، هشتادویک شعر کوتاه درباره‌ی تائو، راهی که همه‌چیز را هدایت می‌کند، گرد آورده است. آب را می‌ستاید، که با نرمی‌اش بر سنگ چیره می‌شود، و تهی بودن را، که به کوزه سودمندی‌اش را می‌بخشد. بیش از دو هزار سال است که خوانندگانش در آن می‌آموزند بی‌آنکه زور بزنند عمل کنند، ساده بمانند و آرامش بیابند. متن‌های بسیار کوتاهش را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

مارکوس اورلیوس، امپراتور رم، در میان جنگ‌ها و دغدغه‌های قدرت، فقط برای خودش یادداشت‌هایی می‌نوشت تا آرام و عادل بماند. در آن‌ها آنچه را به‌راستی اهمیت دارد به خود یادآوری می‌کند: انجام وظیفه، پذیرفتن آنچه نمی‌توان تغییرش داد، و آشفته نشدن از دیگران. این اندیشه‌ها کمک می‌کنند در برابر دشواری‌های روزمره فاصله بگیریم و وقتی همه‌چیز پیرامونمان در تلاطم است آرامش خود را حفظ کنیم. کوتاه و روشن‌اند و آن‌ها را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در لندن، یک نقاش تصویر دوریان گری، جوانی با زیبایی استثنایی، را می‌کشد. دوریان در برابر تابلو آرزویی می‌کند: همیشه جوان بماند و به جای او، این تصویر پیر شود. زیر نفوذ لرد هنریِ کلبی‌مسلک، به زندگی لذت‌جویانه‌ای رو می‌آورد و هر گناهش ردی بر بوم می‌گذارد. آن‌وقت دوریان تابلو را از چشم همه پنهان می‌کند. داستانی گیرا درباره‌ی زیبایی، بدی و بهای جوانی جاودان، که سخنان نغز اسکار وایلد در آن می‌درخشد. گفت‌وگوهای پرطنزش خواندن آن را به زبانی که یاد می‌گیرید جذاب می‌کند.

جین ایر، دختری یتیم که زن‌دایی‌اش آزارش می‌داد و سپس در مدرسه‌ی شبانه‌روزی سخت‌گیری بزرگ شد، معلم سرخانه در قصر تورنفیلد می‌شود. آنجا با اربابش، آقای راچستر، مردی عبوس و پیش‌بینی‌ناپذیر، آشنا می‌شود و دل به او می‌بازد. اما خانه رازی را پنهان می‌کند، و شب‌ها صداهایی عجیب در راهروها می‌پیچد. داستان بزرگی از عشق و راز، با قهرمانی که حاضر نیست از آزادی و عزتش بگذرد. خود جین داستانش را روایت می‌کند، گویی رازی را با ما در میان می‌گذارد، و این رمان را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

زنی جوان پس از به دنیا آمدن نوزادش از پا افتاده است، و شوهرش، که پزشک است، او را در خانه‌ای قدیمی که برای تابستان اجاره کرده‌اند جا می‌دهد. نوشتن و کار کردن را برایش ممنوع می‌کنند، و او روزهایش را در اتاقی با کاغذدیواری زرد و زشت می‌گذراند. پنهانی دفتر خاطرات می‌نویسد، و سرانجام باور می‌کند که شکلی پشت نقش‌های دیوار تکان می‌خورد. شارلوت پرکینز گیلمن خودش چنین درمان استراحتی را از سر گذرانده بود، و این داستان کوتاه حس ناخوشایندی می‌آفریند که در هر صفحه بزرگ‌تر می‌شود. آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در جنگ داخلی آمریکا، هنری فلمینگ، کشاورز جوانی، با رؤیای افتخار به ارتش شمال می‌پیوندد. هفته‌ها منتظر نخستین نبردش می‌ماند و از خود می‌پرسد آیا پایداری خواهد کرد یا خواهد گریخت. وقتی سرانجام نبرد فرا می‌رسد، دود، هیاهو و ترس همه‌ی تصورهایش را درباره‌ی قهرمانی می‌روبند. استیون کرین، که پس از این جنگ به دنیا آمده بود، هرگز آن را ندیده بود، و با این حال بسیاری از خوانندگان گمان کردند خودش در آن جنگ سرباز بوده است. این رمان کوتاه نبرد را از درون روایت می‌کند و آنچه را مردی ترسیده حس می‌کند از نزدیک نشان می‌دهد. جمله‌های روشن و صحنه‌های بسیار تصویری‌اش خواندنش را به زبانی که یاد می‌گیرید دلپذیر می‌کنند.

فیودور کارامازوف، پدری خسیس و هرزه، با پسر بزرگش دیمیتری بر سر پول و بر سر یک زن درگیر است. دو پسر دیگرش راه‌هایی مخالف در پیش گرفته‌اند: ایوان، که وجود شر در جهان آزارش می‌دهد، و آلیوشای مهربان، نوآموزی در یک صومعه. یک شب پیرمرد را می‌کشند و همه‌ی بدگمانی‌ها متوجه دیمیتری می‌شود. هم پرونده‌ای جنایی است و هم رمان بزرگ یک خانواده؛ آخرین کتاب داستایفسکی است و برای بسیاری از خوانندگان، بزرگ‌ترین آن‌ها. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این شاهکار را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

دکارت تعریف می‌کند که چگونه، سرخورده از همه‌ی آنچه در مدرسه آموخته بود، تصمیم گرفت همه‌چیز را از صفر آغاز کند. چهار قاعده‌ی ساده برای درست اندیشیدن برای خود می‌گذارد، و در همه‌چیز شک می‌کند، تا به تنها چیزی برسد که نمی‌تواند در آن شک کند: «می‌اندیشم، پس هستم». کتابی کوچک که شیوه‌ی استدلال را دگرگون کرد. امروز هم کمک می‌کند خودمان، با روش و روحیه‌ی نقادانه، بیندیشیم. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن بنیادین را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

یک صبح، یوزف ک.، کارمند مهم یک بانک، بی‌آنکه بداند چرا، در خانه‌اش بازداشت می‌شود. با این حال آزادش می‌گذارند که به سر کار برود. دادگاهی که او را محاکمه می‌کند در زیرشیروانی‌های حومه‌ی شهر، انباشته از پرونده، تشکیل می‌شود، و هیچ‌کس نمی‌تواند به او بگوید به چه متهم است. کافکا از دوستش ماکس برود خواسته بود این رمان را پس از مرگش، همراه با دیگر دست‌نوشته‌هایش، بسوزاند. ماکس برود نپذیرفت. واژه‌ی «کافکایی»، برای هر موقعیت پوچی که در آن آدم در میان قواعد و اداره‌ها گم می‌شود، تا اندازه‌ی زیادی از همین کتاب آمده است. با صحنه‌های عجیب و گاهی تقریباً خنده‌دارش، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این رمان را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در ایرلند، استیون ددالوس جوان در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ می‌شود که کم‌کم فقیر می‌شود. او شاگرد یسوعیان است، مدتی از موعظه‌ای درباره‌ی دوزخ به وحشت می‌افتد و حتی به او پیشنهاد می‌کنند کشیش شود. اما حس می‌کند ندایی دیگر در درونش بلند می‌شود: ندای هنر. جویس در این کتاب، با پرده‌ای نازک، جوانی خودش را روایت می‌کند: اینکه پسری حساس چگونه نویسنده‌ای می‌شود که می‌خواهد خودش بیندیشد. قهرمانش نام ددالوس را دارد، شخصیت اسطوره‌های یونان که برای گریختن برای خود بال ساخته بود. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان بزرگ جویس را به زبانی که یاد می‌گیرید کشف کنید.

در لندن، در یک ماه فوریه‌ی بارانی، دو زن که یکدیگر را نمی‌شناسند یک آگهی کوچک را می‌خوانند: قصری کوچک از قرون وسطی در ایتالیا، کنار دریا، میان گل‌های ویستریا و آفتاب، برای ماه آوریل اجاره داده می‌شود. برای تقسیم هزینه‌ها، با دو زن ناشناس دیگر همراه می‌شوند، یک اشراف‌زاده‌ی جوان و یک بانوی سالخورده. دور از لندن و عادت‌هایشان، هر کدام زیر نور ایتالیا کم‌کم تغییر می‌کند. رمانی روشن و پرطنز که آدم را به هوس سفر می‌اندازد. با قلمی سبک و سرزنده نوشته شده و آن را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

ایوان ایلیچ قاضی محترمی است که زندگی‌ای راحت، آبرومند و منظم برای خود ساخته است. روزی، پس از زمین خوردنی ساده، دردی عجیب در پهلویش پیدا می‌شود که دیگر رهایش نمی‌کند. کم‌کم می‌فهمد که بیماری‌اش جدی است، و خانواده‌اش ترجیح می‌دهند وانمود کنند چیزی نمی‌بینند. در برابر مرگ، از خود می‌پرسد آیا به‌راستی زندگی کرده است. این داستان کوتاه تولستوی از نیرویش هیچ نکاسته است: پرسشی را پیش می‌کشد که هر کس سرانجام از خود می‌پرسد، اینکه چه چیزی به‌راستی اهمیت دارد. با سبکی ساده و صریح نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

«من آدم بیماری هستم… آدم بدجنسی هستم.» اعتراف کارمند دون‌پایه‌ی سابقی، تلخ و تنها، که در گوشه‌ای از سن پترزبورگ کناره گرفته، این‌گونه آغاز می‌شود. او نخست، با لحنی تحریک‌آمیز، توضیح می‌دهد چرا عقل و پیشرفت را نمی‌پذیرد. سپس از شبی تحقیرآمیز با رفقای قدیمی‌اش می‌گوید، و از دیدارش با زنی جوان به نام لیزا. این راوی همه‌چیز را دست می‌اندازد، هم خودش و هم خواننده را، و با این حال آدم را مسحور می‌کند. این کتاب را اغلب دروازه‌ی ورود به رمان‌های بزرگ داستایفسکی می‌دانند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن پرالتهاب را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

معلم سرخانه‌ی جوانی برای مراقبت از دو کودک، مایلز و فلورا، به عمارتی دورافتاده در روستاهای انگلستان می‌رود. بچه‌ها دوست‌داشتنی‌اند، شاید بیش از اندازه. به‌زودی، بالای یک برج و سپس نزدیک یک برکه، دو پیکر می‌بیند که نباید آنجا باشند. ارواحی واقعی یا جنون معلم سرخانه؟ هنری جیمز تا آخرین سطر تردید را زنده نگه می‌دارد، و همین تردید است که این داستان را به یکی از مشهورترین داستان‌های ارواح بدل کرده است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر کلاسیک را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

ورتر جوان در روستایی آرام در آلمان ساکن می‌شود. در یک مجلس رقص با شارلوت آشنا می‌شود، زن جوان و تابناکی که از خواهران و برادران کوچکش مراقبت می‌کند، اما نامزد کس دیگری است. ورتر در نامه‌هایی که برای دوستش ویلهلم می‌نویسد، از خوشبختی‌اش و سپس از عذابش می‌گوید. این رمان کوتاه گوته را یک‌شبه مشهور کرد. همه‌ی اروپا شیفته‌ی ورتر شد، تا آنجا که جوانان، مثل او، کت آبی و جلیقه‌ی زرد پوشیدند. به صورت نامه نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

رابینسون کروزو، تنها بازمانده‌ی یک کشتی‌شکستگی، به جزیره‌ای خالی از سکنه می‌افتد. با آنچه از لاشه‌ی کشتی نجات می‌دهد، سرپناهی می‌سازد، کشت غله و پرورش بز را یاد می‌گیرد و روزها را با کندن شیار روی یک تیرک می‌شمارد. روزی، پس از سال‌ها تنهایی، روی ساحل رد پای برهنه‌ای می‌بیند. این نخستین رمان بزرگ بقاست، همان که الهام‌بخش همه‌ی داستان‌های کشتی‌شکستگان شد، و نام جمعه همان‌قدر مشهور مانده که نام رابینسون. خود رابینسون ماجرایش را، مثل یک دفتر روزانه، روایت می‌کند و این رمان را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در وال استریت، حقوقدانی محرری تازه به نام بارتلبی را به کار می‌گیرد، جوانی رنگ‌پریده، کم‌حرف و در آغاز بسیار کوشا. روزی، وقتی کارفرمایش از او می‌خواهد نسخه‌ای را با او بازخوانی کند، بارتلبی فقط پاسخ می‌دهد: «ترجیح می‌دهم نکنم.» سپس همین جمله را در برابر همه‌ی درخواست‌ها تکرار می‌کند، بی‌آنکه هرگز دفتر را ترک کند. این داستان کوتاه، هم خنده‌دار و هم نگران‌کننده، پرسشی پیش می‌کشد که فراموش نمی‌شود: با کسی که مؤدبانه و بی‌خشم همه‌چیز را رد می‌کند چه باید کرد؟ جمله‌اش، «ترجیح می‌دهم نکنم»، در همه‌ی دنیا مشهور شده است. این داستان را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در صبحی زیبا از ماه ژوئن، در لندن، کلاریسا دالووی مهمانی‌ای را که شب برگزار می‌کند آماده می‌کند. در طول روز، که صدای ناقوس بیگ بن به آن ضرباهنگ می‌دهد، به جوانی‌اش و به پیتر والش، مردی که با او ازدواج نکرد، فکر می‌کند. جای دیگری از شهر، سپتیموس، سربازی سابق، هنوز جنگ را در درون خود دارد. همه‌ی رمان در یک روز می‌گذرد، و از شخصیتی به شخصیت دیگر می‌رویم گویی صدای فکرشان را می‌شنویم. جمله‌ی نخستش، که در آن خانم دالووی می‌گوید گل‌ها را خودش خواهد خرید، مشهور مانده است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر بزرگ کلاسیک را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

سنکا، فیلسوف و مشاور امپراتور نرون، برای نزدیکانش می‌نویسد تا به آن‌ها کمک کند بهتر زندگی کنند. نخستین گفت‌وگو از این شش گفت‌وگو می‌گوید که زندگی کوتاه نیست، بلکه ما آن را هدر می‌دهیم، سرگرم هر کاری جز زیستن. گفت‌وگوهای دیگر از آرامش جان، از زندگی سعادتمند و از آرامش فرزانه در برابر توهین‌ها سخن می‌گویند. پندهایش درباره‌ی بهره بردن از زمان و مهار خویش هنوز با خواننده‌ی امروز سخن می‌گویند، و بسیاری از جمله‌هایش برای به خاطر سپردن ساخته شده‌اند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر بزرگ کلاسیک را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

الیور توئیست، که در نوانخانه‌ای برای فقیران به دنیا آمده، گرسنه بزرگ می‌شود و روزی جرئت می‌کند کمی بیشتر فرنی بخواهد، کاری که رسوایی به پا می‌کند. به لندن می‌گریزد و آنجا به چنگ فیگن می‌افتد، پیرمردی که دسته‌ای از بچه‌ها را برای جیب‌بری از رهگذران تربیت می‌کند. دیکنز فلاکت بچه‌های فقیر لندن را نشان می‌دهد، و شخصیت‌هایش، مثل فیگنِ حیله‌گر، مشهور مانده‌اند. داستانی تکان‌دهنده درباره‌ی معصومیت، در برابر جهانی که به کسی رحم نمی‌کند. با فصل‌هایی پر از چرخش، این رمان را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

این مجموعه‌ی کوچک مشهورترین نثرهای جو زی‌چینگ را گرد آورده است. در «از پشت سر»، پدری دست‌وپاچلفتی از روی ریل‌های یک ایستگاه می‌گذرد تا برای پسرش پرتقال بخرد. جای دیگر، نویسنده شب‌هنگام زیر نور ماه در اطراف برکه‌ای از نیلوفرهای آبی قدم می‌زند، یا با قایقی بر رود چین‌هوای در نانجینگ می‌لغزد. این متن‌ها، که در همه‌ی مدرسه‌های چین خوانده می‌شوند، آن پدری را که از پشت سر دیده می‌شود به یکی از تکان‌دهنده‌ترین خاطره‌های ادبیات چین بدل کرده‌اند. کوتاه، لطیف و بسیار آهنگین‌اند، و آن‌ها را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.