کاتالوگ کامل

جین ایر، دختری یتیم که زن‌دایی‌اش آزارش می‌داد و سپس در مدرسه‌ی شبانه‌روزی سخت‌گیری بزرگ شد، معلم سرخانه در قصر تورنفیلد می‌شود. آنجا با اربابش، آقای راچستر، مردی عبوس و پیش‌بینی‌ناپذیر، آشنا می‌شود و دل به او می‌بازد. اما خانه رازی را پنهان می‌کند، و شب‌ها صداهایی عجیب در راهروها می‌پیچد. داستان بزرگی از عشق و راز، با قهرمانی که حاضر نیست از آزادی و عزتش بگذرد. خود جین داستانش را روایت می‌کند، گویی رازی را با ما در میان می‌گذارد، و این رمان را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در آمریکای دهه‌ی پرهیاهوی ۱۹۲۰، جی گتسبیِ مرموز هر آخر هفته در عمارتش کنار آب مهمانی‌هایی عظیم برپا می‌کند. همسایه‌ی جوانش کم‌کم کشف می‌کند پشت این تجمل چه پنهان است: عشقی از دوران جوانی که گتسبی هرگز فراموشش نکرده است. این رمان کوتاه فیتزجرالد، فراتر از داستان عاشقانه، تصویری انتقادی از جامعه‌ای شیفته‌ی پول و ظاهر ترسیم می‌کند. فیتزجرالد با ظرافت و روشنی می‌نویسد، و رمانش را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در روستاهای انگلستان، خانم بنت فقط یک فکر دارد: شوهر دادن پنج دخترش. آمدن آقای بینگلی، جوانی ثروتمند، به همسایگی آن‌ها خوشحالش می‌کند، اما دوستش آقای دارسی از همان نخستین مجلس رقص خود را سرد و مغرور نشان می‌دهد. الیزابت، دختر دوم خانواده، که سرزنده و شوخ است، فوراً از او بیزار می‌شود. جمله‌های پرنکته و نگاه شوخ‌طبعانه‌اش به خانواده‌ها و ازدواج‌ها، آن را به یکی از محبوب‌ترین کمدی‌های ادبیات تبدیل کرده است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، سبک ظریف و طنزآمیز جین آستن را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

خواهر و برادری در جزیره‌ی پرنس ادوارد منتظر پسری از یتیم‌خانه بودند تا در مزرعه کمکشان کند. اما دخترکی موقرمز از راه می‌رسد: آن، پرحرف، خیال‌پرداز و سرشار از تخیل. او زندگی آرام گرین گیبلز را زیر و رو می‌کند و کم‌کم دل همه را به دست می‌آورد. رمانی درخشان و پرطنز درباره‌ی کودکی، دوستی و نیاز به دوست داشته شدن، که نسل‌هایی از خوانندگان را به رؤیا می‌برد. گفت‌وگوهای زنده‌اش، خواندن آن را به زبانی که یاد می‌گیرید دلپذیر می‌کند.

از ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۵، مری وولستون‌کرافت، نویسنده‌ی انگلیسی، تقریباً هر روز به گیلبرت ایملی، مرد آمریکایی‌ای که دوستش دارد، نامه می‌نویسد. همه‌چیز در پاریس و در دوران انقلاب آغاز می‌شود: برای گریز از زندانی که انگلیسی‌ها را تهدید می‌کند، خود را «مادام ایملی» می‌نامد. اما ایملی اغلب سفر می‌رود، و او از لوهاور، جایی که دخترشان فانی به دنیا می‌آید، و سپس از سوئد و نروژ برایش می‌نویسد. این نامه‌های خصوصی، نویسنده‌ی «دفاع از حقوق زن» را همان‌طور که بود نشان می‌دهند: زنی آزاد که بی‌پرده می‌گوید از عشق چه می‌خواهد. پرمهر، پرشور و گاهی شوخ‌اند، و آن‌ها را یکی‌یکی، به دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در آتن، آگاتون شاعر پیروزی‌اش را در مسابقه‌ی تراژدی جشن می‌گیرد. مهمانانش، که سقراط هم در میانشان است، تصمیم می‌گیرند شب را به این بگذرانند که هر کدام به نوبت در ستایش عشق سخن بگویند. آریستوفانس، شاعر کمدی‌نویس، می‌گوید انسان‌ها روزگاری دوتایی بودند و چون زئوس آن‌ها را دو نیم کرد، از آن پس در جست‌وجوی نیمه‌ی خود هستند. اصطلاح «عشق افلاطونی» از همین گفت‌وگو می‌آید. پرسش‌هایش هنوز دغدغه‌ی همه است: چرا عاشق می‌شویم، و به‌راستی در دیگری دنبال چه هستیم؟ مثل گفت‌وگویی میان دوستان نوشته شده، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این گفت‌وگوی کوتاه را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

این مجموعه پنج داستان کوتاه انگلیسی از دوران ملکه ویکتوریا را گرد آورده که همه درباره‌ی عشق و ازدواج‌اند. در ونیز، نقاشی فلج همسایه‌ی جوانش را فقط از بازتابش در آب کانال می‌بیند. در روستایی در دوون، پیشنس، دختر کشیش، که همیشه هرچه فکر می‌کند می‌گوید، با آمدن کاپیتانی ثروتمند از لندن روبه‌رو می‌شود. داستان‌های دیگر درباره‌ی یک گوسفنددار، یک ماهیگیر بسیار خجالتی و یک شاعر جوان است که هر کدام عاشق زنی شده‌اند. پنج نویسنده، از جمله آنتونی ترولوپ، با نگاهی مهربان یا طنزآمیز به عشق می‌نگرند. داستان‌هایی کوتاه که هر کدام را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در وین، نویسنده‌ای مشهور در روز تولدش به خانه برمی‌گردد و نامه‌ای بلند پیدا می‌کند، بی‌نام و بی‌نشانی. زنی سرگذشتش را برای او می‌گوید: از سیزده‌سالگی، از روزی که او به آپارتمان روبه‌رویشان آمد، دوستش داشته است. در طول سال‌ها، نویسنده بارها او را دیده است، بی‌آنکه هرگز بشناسدش. این زن ناشناس کیست، و چرا حالا برایش می‌نویسد؟ این داستان کوتاه اشتفان تسوایگ یکی از زیباترین داستان‌های عشق یک‌طرفه است. مثل یک درد دل و با یک صدا نوشته شده، و آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در سال ۱۶۲۵، دارتانیان جوان با اسبی مضحک و نامه‌ای برای فرمانده‌ی تفنگداران شاه، گاسکونی را به مقصد پاریس ترک می‌کند. از همان روز نخست، سه تفنگدار، آتوس، پورتوس و آرامیس، را به دوئل فرا می‌خواند که دوستان همیشگی‌اش می‌شوند. آن‌ها با هم از ملکه در برابر کاردینال ریشلیو و میلادیِ خطرناک دفاع می‌کنند. دوئل‌ها، تاخت‌ها و توطئه‌ها: رمان بزرگ شنل و شمشیر، و یکی از زیباترین داستان‌های دوستی در ادبیات. این رمان پر از طنز، کنش و گفت‌وگوهای سرزنده است و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در پاریس، شبحی در اپرا پرسه می‌زند: می‌خواهد لژ شماره‌ی ۵ را برایش نگه دارند و مدیران را با نامه تهدید می‌کند. کریستین دائه، خواننده‌ی جوان سوئدی، پنهانی نزد صدایی مرموز درس می‌گیرد که آن را فرشته‌ی موسیقی می‌نامد. دوست دوران کودکی‌اش، ویکنت رائول دو شانی، می‌خواهد بفهمد چه کسی پشت این صدا پنهان است. چلچراغی که وسط اجرا فرو می‌افتد، یک نقاب، دالان‌هایی زیر صحنه: گاستون لورو شخصیتی آفریده که در همه‌ی دنیا مشهور است، هم ترسناک و هم تکان‌دهنده. مثل یک پرونده‌ی پلیسی پیش می‌رود، پر از تعلیق است و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در شمال انگلستان، آقای ارنشا روزی کودکی را که در خیابان‌های لیورپول پیدا کرده به خانه می‌آورد: هیثکلیف. کودک در مزرعه‌ی کهنه‌ی بلندی‌های بادگیر همراه کاترین، دختر خانه، که دیگر از او جدا نمی‌شود، بزرگ می‌شود. اما کاترین به ادگار لینتن، همسایه‌ی ثروتمند دره، رو می‌آورد، و هیثکلیفِ دل‌شکسته نمی‌بخشد. امیلی برونته فقط همین رمان را نوشت، و در آن یکی از مشهورترین عشق‌های ادبیات را روایت می‌کند: عشقی تیره و خشن، نیرومندتر از عقل. داستان، که بیشتر آن را نلی دین، خدمتکار خانه، گویی کنار آتش تعریف می‌کند، با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

در جنگ جهانی اول، فردریک هنری، جوانی آمریکایی، برای ارتش ایتالیا در جبهه‌ی کوهستان آمبولانس می‌راند. آنجا با کاترین بارکلی، پرستاری انگلیسی، آشنا می‌شود. زخمی می‌شود و او را در بیمارستانی در میلان درمان می‌کنند، و رابطه‌ی آن دو به عشقی بزرگ بدل می‌شود. همینگوی خودش در این جبهه آمبولانس رانده بود، زخمی شده بود و عاشق پرستاری شده بود. او جنگ را بی‌هیچ قهرمان‌پردازی روایت می‌کند، و عشقی را که می‌کوشد از جنگ بگریزد. جمله‌های کوتاه و ساده و گفت‌وگوهای فراوانش خواندنش را به زبانی که یاد می‌گیرید آسان می‌کنند.

در رم، در زمان امپراتور نرون، وینیسیوس، اشراف‌زاده‌ی جوان، عاشق لیگیا می‌شود، شاهزاده‌خانمی بیگانه که در خانواده‌ای رومی بزرگ شده است. وینیسیوس که عادت دارد به هرچه بخواهد برسد، می‌خواهد لیگیا را به زور به دست آورد، اما او از دستش می‌گریزد و وینیسیوس می‌فهمد که لیگیا مسیحی است. وقتی رم می‌سوزد و نرون دنبال مقصر می‌گردد، مسیحیان را جلوی جانوران درنده‌ی میدان نمایش می‌اندازند. این رمان بزرگ عاشقانه و ماجرایی نویسنده‌اش را در همه‌ی دنیا شناساند، و سینکیویچ در سال ۱۹۰۵ جایزه‌ی نوبل گرفت. عنوانش از پرسشی مشهور می‌آید: «کوو وادیس، دومینه؟»، یعنی «کجا می‌روی، خداوندا؟» این کتاب پر از کنش و صحنه‌های بزرگ است و آن را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

دکتر مانت پس از هجده سال زندان در باستیل آزاد می‌شود و دخترش لوسی را، که گمان می‌کرد او مرده است، دوباره می‌یابد. در لندن، لوسی با دو مرد آشنا می‌شود که به‌طرز عجیبی شبیه هم‌اند: چارلز دارنی، اشراف‌زاده‌ای فرانسوی که از نام خانوادگی‌اش گذشته، و سیدنی کارتن، وکیلی درخشان اما دلزده. به‌زودی انقلاب درمی‌گیرد و همه‌ی آن‌ها را به پاریس می‌کشاند. جمله‌ی آغازینش، «بهترین زمان‌ها بود، بدترین زمان‌ها بود»، یکی از مشهورترین جمله‌های ادبیات است، و پایانش هنوز خوانندگان را منقلب می‌کند. این کتاب پر از تعلیق و چرخش‌های غافلگیرکننده است و آن را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در ادینبورو، به سال ۱۷۵۱، دیوید بالفور جوان تازه میراثش را گرفته است. می‌خواهد شهادت بدهد تا بی‌گناهی را که به یک قتل سیاسی متهم شده نجات دهد، اما صاحبان قدرت مقصرشان را از پیش برگزیده‌اند و می‌خواهند نگذارند دیوید حرف بزند. در همین زمان، با کاتریونا دراموند آشنا می‌شود، دختری جوان از هایلندز با شخصیتی قوی. توطئه‌ها، خطرها و داستانی عاشقانه در اسکاتلند پرآشوب قرن هجدهم در هم می‌آمیزند، جایی که دیوید دوباره آلن برک، دوست یاغی و لاف‌زنش، را می‌بیند. خود دیوید آن را روایت می‌کند، با گفت‌وگوهای فراوان، و آن را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در روستایی در انگلستان، اِما وودهاوس، جوان، زیبا، ثروتمند و از خود مطمئن، سرگرمی‌اش جور کردن ازدواج دیگران است. هریت را، که دختری جوان و بی‌چیز است، زیر بال خود می‌گیرد و تصمیم می‌گیرد به سلیقه‌ی خودش شوهری برایش پیدا کند. اما اِما در خواندن دل‌ها خطا می‌کند، و پیش از همه در خواندن دل خودش. کمدی‌ای پر از سوءتفاهم، که در آن جین آستن با مهربانی قهرمانش را دست می‌اندازد، و ما پیش از آنکه خود را در اشتباه‌های او بازشناسیم به آن‌ها می‌خندیم. گفت‌وگوهای پرنکته‌اش را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

ژولین سورل، پسر یک چوب‌بر در ژورا، فقیر، مغرور و جاه‌طلب است و پنهانی ناپلئون را می‌ستاید. او که معلم سرخانه‌ی خانواده‌ی شهردار وریر شده، همسر شهردار، مادام دو رنال، را می‌فریبد. سپس، از مدرسه‌ی علوم دینی بزانسون تا عمارت پاریسی مارکی دو لا مول، از پله‌های جامعه‌ای بالا می‌رود که تحقیرش می‌کند. این رمان بزرگ استاندال درباره‌ی جاه‌طلبی و عشق است. ژولین، تنها در برابر تمام جامعه، یکی از گیراترین قهرمانان ادبیات است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این شاهکار را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

ورتر جوان در روستایی آرام در آلمان ساکن می‌شود. در یک مجلس رقص با شارلوت آشنا می‌شود، زن جوان و تابناکی که از خواهران و برادران کوچکش مراقبت می‌کند، اما نامزد کس دیگری است. ورتر در نامه‌هایی که برای دوستش ویلهلم می‌نویسد، از خوشبختی‌اش و سپس از عذابش می‌گوید. این رمان کوتاه گوته را یک‌شبه مشهور کرد. همه‌ی اروپا شیفته‌ی ورتر شد، تا آنجا که جوانان، مثل او، کت آبی و جلیقه‌ی زرد پوشیدند. به صورت نامه نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در آندلس، مسافری دانشمند با راهزنی تحت تعقیب به نام دن خوزه آشنا می‌شود، و سپس در قرطبه با زنی کولی که فال می‌گیرد: کارمن. ماه‌ها بعد، دن خوزه را در زندان، در شب پیش از اعدامش، دوباره می‌بیند و به سرگذشت او گوش می‌دهد. دن خوزه، سرباز جوانی که آینده‌ی روشنی داشت، روزی که با کارمن روبه‌رو شد همه‌چیزش را از دست داد. کارمن آزاد و گستاخ است و تسلیم هیچ‌کس نمی‌شود: او یکی از مشهورترین قهرمانان زن جهان شده، تا جایی که نامش به‌تنهایی شور و شیدایی را به یاد می‌آورد. این داستان کوتاه را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در قرن نوزدهم، کشتی بادبانی‌ای که دیک و امیلین، پسرعمو و دخترعمویی هشت‌ساله، را به سان فرانسیسکو می‌برد، در میانه‌ی اقیانوس آرام آتش می‌گیرد. بچه‌ها با پدی باتن، ملوان پیر ایرلندی، سوار قایقی می‌گریزند، و مه آن‌ها را از قایق‌های دیگر جدا می‌کند. به جزیره‌ای خالی از سکنه می‌رسند، که آبسنگی مرجانی گرداگردش است و از تالابی آبی پاسداری می‌کند، و پدی آنجا ماهی می‌گیرد، آشپزی می‌کند و مراقبشان است. سال‌ها می‌گذرند: بی مدرسه و بی جامعه‌ای که جهان را برایشان توضیح دهد، بچه‌ها آزاد بزرگ می‌شوند. دیک و امیلین، که حالا نوجوان‌اند، می‌بینند احساساتشان تغییر می‌کند. رمانی ماجرایی درباره‌ی طبیعت، معصومیت و کشف عشق. داستان گیرایش به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

شوالیه دگریو، جوانی هفده‌ساله از خانواده‌ای سرشناس، در آمیان مانون لسکوی زیبا را می‌بیند که او را به صومعه می‌برند. بی‌درنگ با او می‌گریزد و به خاطر او از همه‌چیز می‌گذرد: خانواده‌اش، ثروتش، آبرویش. میان گریزها، تقلب در قمار و روزهای زندان، او را تا لوئیزیانا دنبال خواهد کرد. مانون دگریو را دوست دارد، اما تجمل را هم دوست دارد، و همه‌ی رازش در همین است: هیچ‌وقت نمی‌دانیم به او خیانت خواهد کرد یا همراهش خواهد رفت. این داستان، که در سال ۱۷۳۱ منتشر شد، همچنان یکی از زیباترین داستان‌های شیدایی در ادبیات است. این داستان را خود دگریو روایت می‌کند و آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

کاترین مورلند، هفده‌ساله و دختر یک کشیش، عاشق رمان‌های وحشت است. در سفر به باث، شهر مجلس‌های رقص و آب‌های معدنی، با ایزابلا ثورپِ جذاب و با هنری تیلنی، کشیش جوان و پرطنزی، دوست می‌شود. وقتی پدر هنری او را به صومعه‌ی قدیمی‌اش، نورثنگر ابی، دعوت می‌کند، کاترین خیال می‌کند در یکی از رمان‌هایش به سر می‌برد: شب طوفانی، کاغذهایی پنهان در گنجه‌ای کهنه، مرگ مرموز خانم تیلنی. جین آستن در این کتاب با مهربانی رمان‌های باب روز زمانه‌اش را دست می‌اندازد، و هرچه را که تخیل می‌تواند بسازد. طنز و گفت‌وگوهای سرزنده‌اش، خواندن آن را به زبانی که یاد می‌گیرید شادی‌بخش می‌کند.

جاناتان هارکر، سردفتر جوانی، به ترانسیلوانی می‌رود تا فروش ملکی در نزدیکی لندن را به کنت دراکولا نهایی کند. در قصر دورافتاده، متوجه می‌شود که میزبانش هرگز غذا نمی‌خورد، هرگز در روز دیده نمی‌شود و تصویرش در آینه نمی‌افتد. به‌زودی جاناتان می‌فهمد که زندانی است. این رمانی است که مشهورترین خون‌آشام را آفرید و تصویرش را برای همیشه ثبت کرد: قصر، شب، دندان‌های نیش و ترسی که در کمین است. از راه دفترهای خاطرات و نامه‌ها روایت می‌شود و آن را مثل رمانی پرتعلیق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

پردیکان، که تازه دکترایش را گرفته، به قصر پدرش برمی‌گردد که می‌خواهد او را به ازدواج دخترعمویش کامی، که تازه از صومعه بیرون آمده، درآورد. کامی او را پس می‌زند. پردیکان برای اینکه او را بیازارد، وانمود می‌کند به روزت، دختر روستایی جوانی، دل باخته است، و بازی غرور میان پسرعمو و دخترعمو هر لحظه خطرناک‌تر می‌شود. این نمایشنامه‌ی موسه، میان خنده و اشک، یکی از زیباترین تک‌گویی‌ها درباره‌ی عشق را در خود دارد، و نامش در زبان فرانسه به یک اصطلاح بدل شده است: با عشق نباید بازی کرد. با گفت‌وگوهای کوتاه و پرشور نوشته شده و آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.