کاتالوگ کامل

در لندن، یک نقاش تصویر دوریان گری، جوانی با زیبایی استثنایی، را می‌کشد. دوریان در برابر تابلو آرزویی می‌کند: همیشه جوان بماند و به جای او، این تصویر پیر شود. زیر نفوذ لرد هنریِ کلبی‌مسلک، به زندگی لذت‌جویانه‌ای رو می‌آورد و هر گناهش ردی بر بوم می‌گذارد. آن‌وقت دوریان تابلو را از چشم همه پنهان می‌کند. داستانی گیرا درباره‌ی زیبایی، بدی و بهای جوانی جاودان، که سخنان نغز اسکار وایلد در آن می‌درخشد. گفت‌وگوهای پرطنزش خواندن آن را به زبانی که یاد می‌گیرید جذاب می‌کند.

در آتن، آگاتون شاعر پیروزی‌اش را در مسابقه‌ی تراژدی جشن می‌گیرد. مهمانانش، که سقراط هم در میانشان است، تصمیم می‌گیرند شب را به این بگذرانند که هر کدام به نوبت در ستایش عشق سخن بگویند. آریستوفانس، شاعر کمدی‌نویس، می‌گوید انسان‌ها روزگاری دوتایی بودند و چون زئوس آن‌ها را دو نیم کرد، از آن پس در جست‌وجوی نیمه‌ی خود هستند. اصطلاح «عشق افلاطونی» از همین گفت‌وگو می‌آید. پرسش‌هایش هنوز دغدغه‌ی همه است: چرا عاشق می‌شویم، و به‌راستی در دیگری دنبال چه هستیم؟ مثل گفت‌وگویی میان دوستان نوشته شده، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این گفت‌وگوی کوتاه را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در شمال انگلستان، آقای ارنشا روزی کودکی را که در خیابان‌های لیورپول پیدا کرده به خانه می‌آورد: هیثکلیف. کودک در مزرعه‌ی کهنه‌ی بلندی‌های بادگیر همراه کاترین، دختر خانه، که دیگر از او جدا نمی‌شود، بزرگ می‌شود. اما کاترین به ادگار لینتن، همسایه‌ی ثروتمند دره، رو می‌آورد، و هیثکلیفِ دل‌شکسته نمی‌بخشد. امیلی برونته فقط همین رمان را نوشت، و در آن یکی از مشهورترین عشق‌های ادبیات را روایت می‌کند: عشقی تیره و خشن، نیرومندتر از عقل. داستان، که بیشتر آن را نلی دین، خدمتکار خانه، گویی کنار آتش تعریف می‌کند، با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

گوستاو فون آشنباخ، نویسنده‌ای مشهور و رو به پیری، خسته از کار، برای استراحت به ونیز می‌رود. در هتل بزرگش در لیدو، شیفته‌ی زیبایی پسرکی لهستانی به نام تادزیو می‌شود که به چشمش بی‌نقص است. در همین حال، بیماری همه‌گیری پنهانی در شهر پخش می‌شود. این رمان کوتاه از شیفتگی به زیبایی می‌گوید، و از مردی بسیار مسلط بر خود که کم‌کم همه‌ی اختیارش را از دست می‌دهد. یکی از مشهورترین داستان‌های قرن بیستم است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این شاهکار را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

از ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۵، مری وولستون‌کرافت، نویسنده‌ی انگلیسی، تقریباً هر روز به گیلبرت ایملی، مرد آمریکایی‌ای که دوستش دارد، نامه می‌نویسد. همه‌چیز در پاریس و در دوران انقلاب آغاز می‌شود: برای گریز از زندانی که انگلیسی‌ها را تهدید می‌کند، خود را «مادام ایملی» می‌نامد. اما ایملی اغلب سفر می‌رود، و او از لوهاور، جایی که دخترشان فانی به دنیا می‌آید، و سپس از سوئد و نروژ برایش می‌نویسد. این نامه‌های خصوصی، نویسنده‌ی «دفاع از حقوق زن» را همان‌طور که بود نشان می‌دهند: زنی آزاد که بی‌پرده می‌گوید از عشق چه می‌خواهد. پرمهر، پرشور و گاهی شوخ‌اند، و آن‌ها را یکی‌یکی، به دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

شوالیه دگریو، جوانی هفده‌ساله از خانواده‌ای سرشناس، در آمیان مانون لسکوی زیبا را می‌بیند که او را به صومعه می‌برند. بی‌درنگ با او می‌گریزد و به خاطر او از همه‌چیز می‌گذرد: خانواده‌اش، ثروتش، آبرویش. میان گریزها، تقلب در قمار و روزهای زندان، او را تا لوئیزیانا دنبال خواهد کرد. مانون دگریو را دوست دارد، اما تجمل را هم دوست دارد، و همه‌ی رازش در همین است: هیچ‌وقت نمی‌دانیم به او خیانت خواهد کرد یا همراهش خواهد رفت. این داستان، که در سال ۱۷۳۱ منتشر شد، همچنان یکی از زیباترین داستان‌های شیدایی در ادبیات است. این داستان را خود دگریو روایت می‌کند و آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

جاناتان هارکر، سردفتر جوانی، به ترانسیلوانی می‌رود تا فروش ملکی در نزدیکی لندن را به کنت دراکولا نهایی کند. در قصر دورافتاده، متوجه می‌شود که میزبانش هرگز غذا نمی‌خورد، هرگز در روز دیده نمی‌شود و تصویرش در آینه نمی‌افتد. به‌زودی جاناتان می‌فهمد که زندانی است. این رمانی است که مشهورترین خون‌آشام را آفرید و تصویرش را برای همیشه ثبت کرد: قصر، شب، دندان‌های نیش و ترسی که در کمین است. از راه دفترهای خاطرات و نامه‌ها روایت می‌شود و آن را مثل رمانی پرتعلیق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در پاریس اواخر قرن نوزدهم، ژرژ دوروا، سرباز سابقی بی‌پول، به‌تصادف به همقطاری برمی‌خورد که روزنامه‌نگار شده و او را به روزنامه‌اش راه می‌دهد. دوروا، جوانی خوش‌قیافه، بی‌استعداد و بی‌وجدان، به‌زودی می‌فهمد که زنان می‌توانند همه‌ی درها را به رویش بگشایند. موپاسان چهره‌ی اغواگری را ترسیم می‌کند که برای کامیابی به هر کاری دست می‌زند، و پشت پرده‌ی مطبوعات، سیاست و پول را بی‌پرده نشان می‌دهد. این رمان با فصل‌های پرتحرک و سبک روشنش به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

لورا با پدرش، تنها، در قصری دورافتاده در اشتیریا زندگی می‌کند، دور از هر همسایه‌ای. شبی، تصادف یک کالسکه دختری جوان و ناشناس به نام کارمیلا را مهمان خانه‌ی آن‌ها می‌کند، دختری زیبا، رخوت‌آلود و سرشار از مهر به لورا. به‌زودی دختران جوان در روستاهای اطراف می‌میرند، و خود لورا هم، آشفته از خواب‌هایی عجیب، ضعیف می‌شود. کارمیلا دیر بیدار می‌شود و نمی‌گوید از کجا آمده است: همه‌ی رازش در همین است. این رمان کوتاه، که ربع قرن پیش از «دراکولا» منتشر شد، چهره‌ی زن خون‌آشام را برای مدتی دراز تثبیت کرد. لورا آن را مثل رازگویی روایت می‌کند و آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در وین، نویسنده‌ای مشهور در روز تولدش به خانه برمی‌گردد و نامه‌ای بلند پیدا می‌کند، بی‌نام و بی‌نشانی. زنی سرگذشتش را برای او می‌گوید: از سیزده‌سالگی، از روزی که او به آپارتمان روبه‌رویشان آمد، دوستش داشته است. در طول سال‌ها، نویسنده بارها او را دیده است، بی‌آنکه هرگز بشناسدش. این زن ناشناس کیست، و چرا حالا برایش می‌نویسد؟ این داستان کوتاه اشتفان تسوایگ یکی از زیباترین داستان‌های عشق یک‌طرفه است. مثل یک درد دل و با یک صدا نوشته شده، و آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در پاریس، ترز، زن جوانی از طبقه‌ی اشراف که بی‌عشق ازدواج کرده، در سالن شیکش ملول است. در سفری به فلورانس، شهری که زنبق سرخ نشان آن است، عاشق ژاک دوشارتر، هنرمندی حساس و پرشور، می‌شود. اما ژاک حسود است، و فکر گذشته‌ی ترز آزارش می‌دهد. داستان بزرگی از عشق و حسادت زیر آفتاب توسکانی، به قلم آناتول فرانس، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان زیبا را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

در سن پترزبورگ، هرمان، افسر جوانی، هر شب بازی ورق همقطارانش را تماشا می‌کند بی‌آنکه هرگز شرط ببندد. می‌شنود که گویا کنتسی پیر راز سه ورقی را می‌داند که حتماً می‌برند. برای نزدیک شدن به او، به لیزاوتا، دختر فقیری که در خانه‌ی کنتس زندگی می‌کند، اظهار عشق می‌کند و شبی پنهانی وارد خانه می‌شود. این داستان کوتاه پوشکین تنش را تا آخر بالا می‌برد و تردیدی بر جا می‌گذارد: تصادف، دیوانگی یا امری فراطبیعی؟ آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در آندلس، مسافری دانشمند با راهزنی تحت تعقیب به نام دن خوزه آشنا می‌شود، و سپس در قرطبه با زنی کولی که فال می‌گیرد: کارمن. ماه‌ها بعد، دن خوزه را در زندان، در شب پیش از اعدامش، دوباره می‌بیند و به سرگذشت او گوش می‌دهد. دن خوزه، سرباز جوانی که آینده‌ی روشنی داشت، روزی که با کارمن روبه‌رو شد همه‌چیزش را از دست داد. کارمن آزاد و گستاخ است و تسلیم هیچ‌کس نمی‌شود: او یکی از مشهورترین قهرمانان زن جهان شده، تا جایی که نامش به‌تنهایی شور و شیدایی را به یاد می‌آورد. این داستان کوتاه را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

شبی، روی کشتی مسافربری‌ای که از آسیا برمی‌گردد، مسافری که هرگز نمی‌خوابد سراغ راوی می‌آید و رازش را برایش می‌گوید. او در منطقه‌ای دورافتاده در هند شرقی هلند پزشک بوده و زنی اروپایی، زیبا و مغرور، به دیدنش آمده تا عملی ممنوع از او بخواهد. او هم از سر غرور و هم از سر هوس نپذیرفته، و سپس مثل مردی گرفتار جنون به دنبال آن زن افتاده است. نام کتاب از همین‌جا می‌آید: آموک، آن جنون خشمگینی که در مالایا مردی را وامی‌دارد که بی‌هدف به پیش بدود. این داستان کوتاه اشتفان تسوایگ را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در پانسیونی در ریویرا، زنی شوهردار با مردی جوان که شب پیش با او آشنا شده می‌گریزد، و مهمانان خشمگین می‌شوند. فقط راوی از او دفاع می‌کند. اندکی بعد، بانوی پیری از انگلستان، خانم سی.، رازی را که بیش از بیست سال نگه داشته با او در میان می‌گذارد: روزی از زندگی‌اش که شبی در کازینوی مونت کارلو، در برابر دستان قمارباز جوانی، آغاز شد. اشتفان تسوایگ استاد رازگویی و شور ناگهانی است: کم‌کم می‌فهمیم چگونه بیست‌وچهار ساعت می‌تواند سراسر یک زندگی را زیر و رو کند. این داستان کوتاه را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در قفقاز دهه‌ی ۱۸۳۰، سروانی پیر برای مسافری سرگذشت پچورین را تعریف می‌کند، افسر جوان روسی‌ای که درخشان، دلزده و برای کسانی که دوستش دارند خطرناک است. سپس مسافر دفتر خاطرات او را به دست می‌آورد. در آن می‌خوانیم که پچورین چگونه فقط از سر ملال شاهزاده‌خانمی را می‌فریبد، و چگونه با خونسردی، تقریباً از سر کنجکاوی، دوئل می‌کند. لرمانتوف، که خودش در بیست‌وشش‌سالگی در دوئل کشته شد، پچورین را به یکی از گیراترین شخصیت‌های ادبیات روس بدل کرده است: قهرمانی که قهرمان نیست. از پنج داستان کوتاه ساخته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.