Herinneringen van een Beursoperator

İlkokulu bitirir bitirmez çalışmaya başladım.

I went to work when I was just out of grammar school.

Bir borsa aracı kurumunda kotasyon tahtasına fiyat yazan çocuk olarak iş buldum.

I got a job as quotation-board boy in a stock-brokerage office.

Rakamlarda hızlıydım.

I was quick at figures.

Okulda üç yıllık aritmetiği bir yılda bitirmiştim.

At school I did three years of arithmetic in one.

Özellikle zihinden hesapta çok iyiydim.

I was particularly good at mental arithmetic.

Tahta çocuğu olarak rakamları müşterilerin

As quotation-board boy I posted the numbers on the big board in the customers’

salonundaki büyük tahtaya yazardım.

room.

Müşterilerden biri genellikle borsa telgrafının yanında oturur ve fiyatları yüksek sesle okurdu.

One of the customers usually sat by the ticker and called out the prices.

Ne kadar hızlı gelseler de bana yetişemezlerdi.

They couldn’t come too fast for me.

Rakamları her zaman aklımda tutmuşumdur.

I have always remembered figures.

Hiç zorlanmadan.

No trouble at all.

O büroda daha pek çok çalışan vardı.

There were plenty of other employes in that office.

Elbette öteki gençlerle arkadaş oldum,

Of course I made friends with the other fellows,

ama yaptığım iş,

but the work I did,

piyasa hareketli olduğunda,

if the market was active,

sabah saat ondan

kept me too busy from ten A.M.

öğleden sonra üçe kadar

to three P.M.

beni öyle meşgul ederdi ki pek konuşmaya fırsat kalmazdı.

to let me do much talking.

Zaten pek hoşlanmam bundan,

I don’t care for it,

nasılsa,

anyhow,

iş saatlerinde.

during business hours.

Ama hareketli bir piyasa, işi düşünmeme engel olmazdı.

But a busy market did not keep me from thinking about the work.

O kotasyonlar benim için hisse senedi fiyatları,

Those quotations did not represent prices of stocks to me,

hisse başına şu kadar dolar anlamına gelmiyordu.

so many dollars per share.

Onlar sayılardı.

They were numbers.

Elbette,

Of course,

bir anlamları vardı.

they meant something.

Durmadan değişiyorlardı.

They were always changing.

İlgilenmem gereken tek şey buydu —

It was all I had to be interested in —

değişimler.

the changes.

Neden değişiyorlardı?

Why did they change?

Bilmiyordum.

I didn’t know.

Umurumda da değildi.

I didn’t care.

Bunu düşünmüyordum.

I didn’t think about that.

Sadece değiştiklerini görüyordum.

I simply saw that they changed.

Her gün beş saat, cumartesileri de iki saat düşünmem gereken tek şey buydu:

That was all I had to think about five hours every day and two on Saturdays:

durmadan değiştikleri.

that they were always changing.