Po latach spędzonych w Paryżu Lubow Raniewska wraca do swojego prowincjonalnego majątku, pogrążonego w długach. Trzeba zdecydować o losie wiśniowego sadu, ogrodu jej dzieciństwa. Wokół niej spotykają się brat, córki, stary lokaj, wieczny student i kupiec, którego ojciec był chłopem pańszczyźnianym u tej rodziny.
To ostatnia sztuka Czechowa, którą sam nazywał komedią: łączy śmiech z melancholią w łagodnym pożegnaniu ze znikającym światem.
Tę krótką sztukę, napisaną w całości w dialogach, czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.
