Pełny katalog

Na angielskiej prowincji pani Bennet myśli tylko o jednym: jak wydać za mąż swoje pięć córek. Przybycie w sąsiedztwo pana Bingleya, bogatego młodego człowieka, napawa ją radością, ale jego przyjaciel, pan Darcy, już na pierwszym balu okazuje się chłodny i wyniosły. Elżbieta, druga z sióstr, bystra i kpiąca, od razu nabiera do niego niechęci. Błyskotliwe riposty i pełne humoru spojrzenie na rodziny i małżeństwa czynią z tej powieści jedną z najbardziej kochanych komedii w literaturze. Z tłumaczeniem zawsze przed oczami elegancki i ironiczny styl Jane Austen czyta się z przyjemnością w języku, którego się uczysz.

Pewien szlachcic z La Manchy przeczytał tyle romansów rycerskich, że postradał zmysły. Jako Don Kichot wyrusza w drogę na starym, chudym koniu, razem z Sanchem Pansą, gadatliwym chłopem pełnym zdrowego rozsądku, któremu obiecał wyspę. Rycerz bierze karczmy za zamki, a wiatraki za olbrzymów. Ta zabawna i zarazem wzruszająca powieść dała światu obraz znany wszędzie: walkę z wiatrakami. Często uważa się ją za pierwszą nowoczesną powieść. Z tłumaczeniem zawsze przed oczami możesz czytać ten wielki klasyk w języku, którego się uczysz.

Amerykańska rodzina kupuje stary angielski zamek, w którym od trzech stuleci straszy duch sir Simona. Ale nowi mieszkańcy niczego się nie boją: zmywają plamę krwi, którą duch co noc przywraca, i proponują mu oliwę do zbyt hałaśliwych łańcuchów. Opowieść o duchach na opak, w której to upiór jest przerażony, pełna humoru i, z czasem, czułości. To krótkie opowiadanie Oscara Wilde'a czyta się jednym tchem w języku, którego się uczysz.

Aby uciec od obowiązków, dwaj młodzi ludzie z londyńskiego dobrego towarzystwa kłamią z zimną krwią. Jack wymyśla sobie brata o imieniu Ernest i przybiera to imię za każdym razem, gdy jedzie zabawić się w mieście. Algernon z kolei wymyśla chorego przyjaciela, by unikać nudnych kolacji. Wszystko się komplikuje, gdy dwie młode kobiety oświadczają, że poślubią tylko mężczyznę o imieniu Ernest. To najzabawniejsza komedia Oscara Wilde'a, w której każda kwestia iskrzy dowcipem. Tę komedię, napisaną w żywych, krótkich dialogach, czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

W tym zbiorze dwunastu historii Rudyard Kipling wyjaśnia dziecku, które nazywa swoim „Najmilszym”, skąd wieloryb ma swoje gardło, wielbłąd garb, lampart cętki, a słoń trąbę. Dowiadujemy się też, jak wymyślono pierwszy list i pismo. Pełne zabaw dźwiękami, refrenów i wymyślonych słów, te zabawne i figlarne bajki są stworzone do czytania na głos, dzieciom i dorosłym. Krótkie i rytmiczne, te historie czyta się jedną po drugiej w języku, którego się uczysz.

Młody Kandyd, wychowany w zamku w Westfalii, uczy się od swojego nauczyciela Panglossa, że „wszystko dzieje się jak najlepiej na tym najlepszym z możliwych światów”. Wypędzony za pocałunek z piękną Kunegundą, przechodzi przez wojnę, inkwizycję, trzęsienie ziemi w Lizbonie i kolonie Ameryki. Przy każdej katastrofie Kandyd powtarza lekcję mistrza, a Wolter z bezlitosnym humorem kpi z tych, którzy chcą wszystko wyjaśnić. Jego formuła o „najlepszym z możliwych światów” zapadła wszystkim w pamięć. Bardzo krótkie rozdziały i cięta ironia sprawiają, że tę powiastkę czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

Urodzony nad rzeką Tormes, w nędznej rodzinie, mały Łazik zostaje przewodnikiem niewidomego żebraka, swojego pierwszego pana. Aby nie umrzeć z głodu, uczy się go okradać: pije jego wino przez słomkę i podkrada mu kiełbasę. Potem służy skąpemu księdzu, a następnie zrujnowanemu giermkowi, który kryje nędzę pod pięknymi strojami. Ta krótka opowieść pełna sprytu i czarnego humoru, wydana bez nazwiska autora w 1554 roku, a potem zakazana przez inkwizycję, jest pierwszą w ogóle powieścią łotrzykowską. Łazik sam z przekorą opowiada swoje przygody, a krótkie rozdziały czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

Harpagon, bogaty mieszczanin, który ma obsesję na punkcie swojej szkatuły pełnej złota, chce wyswatać dzieci z majętnymi partiami, żeby nic nie wydać, i sam poślubić młodą Mariannę. Ale jego syn Kleant kocha właśnie Mariannę, córka Eliza kocha Walerego, a sprytny służący wypatrzył szkatułę. To jedna z najsłynniejszych komedii Molière'a. Jej bohater stał się rzeczownikiem pospolitym, „harpagon”, a jego okrzyk „Bez posagu!” bawi od ponad trzech stuleci. Napisaną w żywych dialogach i pełną qui pro quo sztukę czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

W angielskiej wiosce Emma Woodhouse, młoda, piękna, bogata i pewna siebie, bawi się w swatanie innych. Bierze pod swoje skrzydła Harriet, dziewczynę bez majątku, i postanawia znaleźć jej męża po swojemu. Ale Emma źle czyta w sercach, począwszy od własnego. Komedia pełna nieporozumień, w której Jane Austen czule kpi ze swojej bohaterki, a my śmiejemy się z jej błędów, zanim się w nich rozpoznamy. Jej błyskotliwe dialogi czyta się z przyjemnością w języku, którego się uczysz.

Sylwia ma poślubić Doranta, którego nigdy nie widziała. Aby mu się przyjrzeć, nie będąc rozpoznaną, zamienia się miejscami ze swoją służącą Lizetą. Ale Dorant wpadł dokładnie na ten sam pomysł i przybywa przebrany za lokaja. Każde z nich zakochuje się więc w kimś, kogo bierze za służącego, i nie wie, co zrobić ze swoim sercem. To najsłynniejsza komedia Marivaux, bardzo subtelna gra masek i uczuć. Jej autor dał nawet językowi francuskiemu słowo: marivaudage, czyli wytworne, zalotne przekomarzanie się. Tę komedię, napisaną w żywych, krótkich dialogach, czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

W Neapolu, pod nieobecność ojców, Oktaw i Leander zakochali się. Ale ci dwaj skąpi starcy nigdy nie zgodziliby się na wybór synów. Służący Skapen ratuje ich z opresji, wymyślając fortel za fortelem, by oszukać ojców, posuwając się aż do tego, że zamyka jednego z nich w worku i spuszcza mu lanie. Farsa i dowcip splatają się w tej komedii, w której Molière napisał jedną ze swoich najsłynniejszych kwestii: „Po kiegóż diabła łaził na ten statek?” Tę komedię, napisaną w żywych, krótkich dialogach, czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

Ten zbiór opowiada prozą czternaście komedii i romansów Szekspira. Spotykamy w nim wygnanego czarodzieja z „Burzy” na jego wyspie, elfy, które sieją zamęt w lesie pod Atenami, kupca weneckiego w starciu z lichwiarzem, bliźnięta, które wciąż się myli, i dziewczynę przebraną za chłopca. Napisane w 1807 roku przez Mary Lamb dla młodych czytelników, te historie pełne qui pro quo, przebrań i szczęśliwych zakończeń są bardzo łagodnym wprowadzeniem do świata Szekspira. Każdą opowieść, krótką i jasną, czyta się jednym tchem w języku, którego się uczysz.

Ten zbiór zawiera dziewiętnaście komicznych opowiadań. W pierwszym, w Chelsea, Annette Brougham, młoda pianistka, która komponuje walca, idzie na górę poskarżyć się sąsiadowi, malarzowi, który stuka w podłogę, gdy tylko ona zaczyna grać. Pozostałe historie prowadzą od angielskich wiejskich rezydencji po Nowy Jork. Spotykamy w nich niezdarnych zakochanych, budzącego postrach kamerdynera, niezrównanego pływaka, a nawet rycerza Okrągłego Stołu, spod pióra P. G. Wodehouse'a, jednego z wielkich mistrzów angielskiego humoru. Każde opowiadanie czyta się jednym tchem w języku, którego się uczysz.

Po powrocie z Europy doktor Simão Bacamarte osiada w Itaguaí, małym miasteczku w Brazylii, i otwiera tam zakład dla obłąkanych, Zielony Dom, aby metodycznie badać szaleństwo. Najpierw zamyka w nim kilku nieco dziwnych mieszkańców, potem szanowanych obywateli, a w końcu tyle osób, że w zakładzie mieszkają cztery piąte miasteczka. Z cierpką ironią Machado de Assis, największy pisarz Brazylii, stawia pytanie, które bawi i skłania do myślenia: kto decyduje o tym, co jest normalne? To krótkie opowiadanie, pełne humoru, czyta się jednym tchem w języku, którego się uczysz.

Bohaterem każdego z tych dwóch petersburskich opowiadań jest drobny urzędnik. Akakiusz Akakiewicz, kopista wyśmiewany przez kolegów, przez całe miesiące odmawia sobie wszystkiego, by uszyć sobie nowy płaszcz. Kowalow natomiast budzi się pewnego ranka bez nosa i wkrótce spotyka go na ulicy, w mundurze i w randze wyższej niż on sam. Gogol łączy śmiech z litością w mieście, w którym rządzi absurd. Dostojewskiemu przypisuje się słynne zdanie: „Wszyscy wyszliśmy z «Płaszcza» Gogola”. Te dwa krótkie opowiadania czyta się każde jednym tchem w języku, którego się uczysz.

W miasteczku Tilling panna Mapp niczego nie przepuści. Ze swojego okna obserwuje ulicę, notuje, kto przychodzi i wychodzi, a z każdego szczegółu wysnuwa historię, często nieprawdziwą. Między partyjkami brydża, zaproszeniami na herbatę i drobnymi zazdrościami prowadzi cichą wojnę, by pozostać królową miasteczka. E. F. Benson czule kpi z tego maleńkiego światka, w którym każdy drobiazg urasta do sprawy państwowej. Panna Mapp stała się kultową postacią brytyjskiego humoru. Dzięki ciętym dialogom i lekkiemu tonowi powieść czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

Szczery aż do brutalności młody człowiek z Tokio przyjmuje posadę nauczyciela matematyki w małym mieście na Sikoku. Już pierwszej nocy, gdy pełni dyżur w szkole, uczniowie wsuwają mu do łóżka koniki polne. Koledzy okazują się jeszcze bardziej podstępni, a on nadaje im przezwiska, takie jak „Czerwona Koszula”. Nie umie kłamać ani kalkulować, więc opowiada się po jednej ze stron i robi sobie wrogów. To jedna z najbardziej kochanych powieści w Japonii: jej autor, Natsume Sōseki, sam uczył w Matsuyamie, a miasto uczyniło go swoim bohaterem. Tę krótką powieść, opowiedzianą przez samego bohatera z humorem i bez ogródek, czyta się łatwo w języku, którego się uczysz.

Zamieszkawszy w starym młynie w Prowansji, Daudet pisze do swoich paryskich czytelników historie z tych stron. Spotykamy tu kozę pana Seguin, która marzy o wolności w górach, proboszcza z Cucugnan, który kazaniem o piekle przyprawia parafian o drżenie, i ojca Gauchera, którego eliksir przynosi fortunę jego klasztorowi. Między farsą, legendą a melancholią te opowieści znają kolejne pokolenia dzieci, a na każdej stronie czuć słońce i mistral. Te krótkie opowieści, napisane prostym i muzycznym stylem, czyta się jedną po drugiej w języku, którego się uczysz.

Cziczikow przybywa do prowincjonalnego miasta, oczarowuje całe dobre towarzystwo i odwiedza okolicznych ziemian. Proponuje im dziwny interes: chce odkupić ich zmarłych chłopów pańszczyźnianych. Ci chłopi umarli po ostatnim spisie, ale wciąż figurują w rejestrach, a ich panowie nadal płacą za nich podatek. Od majątku do majątku przesuwają się skąpiec, prostak, nieufna wdowa i marzyciel: Gogol tworzy z nich galerię nieodpartych portretów i jedną z najzabawniejszych powieści literatury rosyjskiej. Z tłumaczeniem zawsze przed oczami tę pełną humoru powieść czyta się z przyjemnością w języku, którego się uczysz.