Francuski powieściopisarz, czołowa postać naturalizmu i autor cyklu Rougon-Macquartów, który bronił Dreyfusa w „J’accuse”. Napisał „Nanę”, „Germinal” i „Ku szczęściu pań”, czytane dla obrazu społeczeństwa Drugiego Cesarstwa.
Émile Zola urodził się w Paryżu w 1840 roku i dorastał w Aix-en-Provence, gdzie zaprzyjaźnił się z Paulem Cézanne'em. Jego ojciec, inżynier włoskiego pochodzenia, zmarł, gdy Émile miał siedem lat. Po dwukrotnym oblaniu matury pracował w wydawnictwie Hachette, potem został dziennikarzem i krytykiem sztuki, broniąc Maneta. Sławę przyniosła mu „Teresa Raquin” (1867).
Przywódca naturalizmu, przez dwadzieścia pięć lat pracował nad „Rougon-Macquartami”, dwudziestoma powieściami śledzącymi losy jednej rodziny w czasach Drugiego Cesarstwa. Należą do nich „L'Assommoir” (1877), który przyniósł mu majątek, „Nana” (1880), „Ku szczęściu pań” (1883), „Germinal” (1885), o strajku górników, oraz „Bestia ludzka” (1890).
W 1898 roku opublikował w gazecie „L'Aurore” artykuł „J'accuse…!” w obronie kapitana Dreyfusa, niesłusznie skazanego. Oskarżony o zniesławienie, spędził rok na wygnaniu w Anglii. Zmarł w Paryżu w 1902 roku, zatruty oparami z zatkanego komina, a w 1908 roku jego prochy przeniesiono do Panteonu.