O Cão dos Baskervilles

آقای

Mr.

شرلوک هولمز،

Sherlock Holmes,

که معمولاً صبح‌ها بسیار دیر برمی‌خاست،

who was usually very late in the mornings,

مگر در آن موارد نه‌چندان نادری که تمام شب را بیدار می‌ماند،

save upon those not infrequent occasions when he was up all night,

پشت میز صبحانه نشسته بود.

was seated at the breakfast table.

من روی قالیچهٔ جلوی بخاری ایستاده بودم و عصایی را که مهمانمان شب پیش جا گذاشته بود برداشتم.

I stood upon the hearth-rug and picked up the stick which our visitor had left behind him the night before.

عصای خوبی بود،

It was a fine,

از چوبی کلفت،

thick piece of wood,

با سری برآمده و گوی‌مانند،

bulbous-headed,

از آن نوع که به

of the sort which is known as a

«وکیل پنانگ» معروف است.

“Penang lawyer.”

درست زیر سر عصا حلقهٔ نقره‌ای پهنی بود به عرض نزدیک به یک اینچ.

Just under the head was a broad silver band nearly an inch across.

«تقدیم به جیمز مورتیمر،

“To James Mortimer,

M.R.C.S.،

M.R.C.S.,

از طرف دوستانش در C.C.H.»،

from his friends of the C.C.H.,”

این جمله روی آن حک شده بود،

was engraved upon it,

همراه با تاریخ

with the date

«1884».

“1884.”

درست از همان عصاهایی بود که پزشکان خانوادگیِ قدیمی با خود می‌بردند؛ باوقار،

It was just such a stick as the old-fashioned family practitioner used to carry—dignified,

محکم

solid,

و اطمینان‌بخش.

and reassuring.

«خب،

“Well,

واتسن،

Watson,

از آن چه برداشتی می‌کنی؟»

what do you make of it?”