Mulherzinhas

БІРІНШІ ТАРАУ ҚАЖЫЛЫҚ ОЙЫНЫ

Chapter One Playing Pilgrims

— Сыйлық болмаса, Рождество деген не Рождество, —

“Christmas won’t be Christmas without any presents,”

деп кілемде жатқан Джо

grumbled Jo,

наразылығын білдірді.

lying on the rug.

— Кедей болу қандай сұмдық! —

“It’s so dreadful to be poor!”

деп Мег күрсініп,

sighed Meg,

ескі көйлегіне төмен қарады.

looking down at her old dress.

— Кейбір қыздардың әдемі заттары шаш-етектен, ал басқа қыздарда мүлдем ештеңе болмауы

“I don’t think it’s fair for some girls to have plenty of pretty things,

әділдік емес деп ойлаймын, —

and other girls nothing at all,”

деп кішкентай Эми

added little Amy,

өкпелі кейіппен мұрнын тартып қосып қойды.

with an injured sniff.

— Бізде Әке мен Ана бар,

“We’ve got Father and Mother,

бір-біріміз бармыз, —

and each other,”

деді Бет бұрышынан қанағат үнмен.

said Beth contentedly from her corner.

Каминнің жалыны ойнаған төрт жас жүз бұл жылы сөзден жарқырай түсті,

The four young faces on which the firelight shone brightened at the cheerful words,

бірақ Джо мұңая:

but darkened again as Jo said sadly,

— Бірақ Әкеміз жоқ,

“We haven’t got Father,

әлі көпке дейін болмайды да, — дегенде қайтадан қараңдап кетті.

and shall not have him for a long time.”

Ол

She didn’t say

«бәлкім, ешқашан», —

“perhaps never,”

деп айтпады, дегенмен әрқайсысы іштей осыны қосты,

but each silently added it,

алыстағы, шайқас жүріп жатқан жердегі Әкені

thinking of Father far away,

ойлап.

where the fighting was.

Бір минут бойы ешкім тіл қатпады;

Nobody spoke for a minute;

сосын Мег үнін өзгертіп айтты:

then Meg said in an altered tone,

— Анамыздың биылғы Рождествоға сыйлық алмайық дегенінің себебін білесіңдер: бұл қыс бәріне ауыр болады;

“You know the reason Mother proposed not having any presents this Christmas was because it is going to be a hard winter for everyone;

ол біздің ерлеріміз әскерде сонша қиналып жүргенде,

and she thinks we ought not to spend money for pleasure,

рақат үшін ақша шашуымыз дұрыс емес деп санайды.

when our men are suffering so in the army.

Біз көп нәрсе істей алмаймыз,

We can’t do much,

бірақ шағын құрбандығымызды шала аламыз,

but we can make our little sacrifices,

оны қуана-қуана істеуіміз керек.

and ought to do it gladly.

Бірақ, шынымды айтсам, менің өзім соған көнбей тұрмын, —

But I am afraid I don’t,”

деп Мег басын шайқады,

and Meg shook her head,

көңілі құлаған әдемі заттарының бәрін өкінішпен еске алып.

as she thought regretfully of all the pretty things she wanted.