حكمة الأب براون

مطب‌های دکتر اوریون هود،

THE consulting-rooms of Dr Orion Hood,

جرم‌شناس برجسته و متخصص برخی اختلالات اخلاقی،

the eminent criminologist and specialist in certain moral disorders,

در امتداد کرانهٔ دریا در اسکاربرو قرار داشت،

lay along the sea-front at Scarborough,

با رشته‌ای از درهای شیشه‌ای فرانسوی بسیار بزرگ و پرنور،

in a series of very large and well-lighted french windows,

که دریای شمال را همچون دیواری بیرونی و بی‌پایان از مرمر سبزآبی نشان می‌داد.

which showed the North Sea like one endless outer wall of blue-green marble.

در چنین جایی دریا چیزی از یکنواختی ازاره‌ای سبزآبی را داشت:

In such a place the sea had something of the monotony of a blue-green dado:

زیرا بر خودِ اتاق‌ها سراسر نظمی هولناک فرمان می‌راند که بی‌شباهت به نظم هولناک دریا نبود.

for the chambers themselves were ruled throughout by a terrible tidiness not unlike the terrible tidiness of the sea.

نباید پنداشت که اقامتگاه دکتر هود از تجمل،

It must not be supposed that Dr Hood’s apartments excluded luxury,

یا حتی از شعر، خالی بود.

or even poetry.

این چیزها آنجا بودند،

These things were there,

سر جای خود؛

in their place;

اما آدم حس می‌کرد که هرگز اجازه نداشتند از جای خود بیرون بیایند.

but one felt that they were never allowed out of their place.

تجمل آنجا بود:

Luxury was there:

روی میزی مخصوص، هشت یا ده جعبه از بهترین سیگارها چیده شده بود؛

there stood upon a special table eight or ten boxes of the best cigars;

اما آن‌ها طبق نقشه‌ای چنان چیده شده بودند که قوی‌ترین‌ها همیشه به دیوار نزدیک‌تر بودند و ملایم‌ترین‌ها به پنجره.

but they were built upon a plan so that the strongest were always nearest the wall and the mildest nearest the window.

جاشیشه‌ای قفل‌دار که سه نوع مشروب در خود داشت،

A tantalus containing three kinds of spirit,

همه در مرغوبیت هم‌پای بهترین لیکورها،

all of a liqueur excellence,

همیشه بر این میز تجمل قرار داشت؛

stood always on this table of luxury;

اما خیال‌پردازان ادعا کرده‌اند که ویسکی،

but the fanciful have asserted that the whisky,

براندی

brandy,

و رام گویی همیشه در یک سطح می‌ماندند.

and rum seemed always to stand at the same level.

شعر آنجا بود:

Poetry was there:

گوشهٔ چپ اتاق را مجموعه‌ای از آثار کلاسیک انگلیسی پوشانده بود که به همان اندازه کامل بود که مجموعهٔ فیزیولوژیست‌های انگلیسی و خارجی در سمت راست.

the left-hand corner of the room was lined with as complete a set of English classics as the right hand could show of English and foreign physiologists.

اما اگر کسی جلدی از چاسر یا شلی را از آن ردیف برمی‌داشت،

But if one took a volume of Chaucer or Shelley from that rank,

جای خالی‌اش ذهن را آزار می‌داد، مانند شکافی در دندان‌های جلوی یک مرد.

its absence irritated the mind like a gap in a man’s front teeth.

نمی‌شد گفت که آن کتاب‌ها هرگز خوانده نمی‌شدند؛

One could not say the books were never read;

احتمالاً خوانده می‌شدند،

probably they were,

اما حسی در کار بود که گویی به جای خود زنجیر شده‌اند،

but there was a sense of their being chained to their places,

مانند کتاب‌های مقدس در کلیساهای قدیمی.

like the Bibles in the old churches.

دکتر هود با قفسهٔ کتاب شخصی‌اش چنان رفتار می‌کرد که گویی کتابخانه‌ای عمومی است.

Dr Hood treated his private book-shelf as if it were a public library.

و اگر این دست‌نخوردنیِ سخت و علمی حتی در قفسه‌های انباشته از غزل‌ها و تصنیف‌ها و میزهای انباشته از نوشیدنی و توتون نیز رسوخ کرده بود،

And if this strict scientific intangibility steeped even the shelves laden with lyrics and ballads and the tables laden with drink and tobacco,

ناگفته پیداست که باز هم بیشتر از این قداست کافرانه از قفسه‌های دیگری که کتابخانهٔ آن متخصص را در خود داشتند محافظت می‌کرد،

it goes without saying that yet more of such heathen holiness protected the other shelves that held the specialist’s library,

و از میزهای دیگری که ابزارهای شکننده و حتی پری‌وارِ شیمی یا مکانیک را بر خود نگه می‌داشتند.

and the other tables that sustained the frail and even fairylike instruments of chemistry or mechanics.