Ύστερα από χρόνια στο Παρίσι, η Λιουμπόβ Ρανέφσκαγια γυρίζει στο κτήμα της στην επαρχία, φορτωμένο χρέη. Πρέπει να αποφασιστεί η τύχη του βυσσινόκηπου, του κήπου των παιδικών της χρόνων. Γύρω της μαζεύονται ο αδελφός της, οι κόρες της, ο γέρος υπηρέτης, ένας αιώνιος φοιτητής και ένας έμπορος που ο πατέρας του ήταν δουλοπάροικος της οικογένειας.
Είναι το τελευταίο θεατρικό του Τσέχοφ, που ο ίδιος το έλεγε κωμωδία: ανακατεύει γέλιο και μελαγχολία σε έναν τρυφερό αποχαιρετισμό σε έναν κόσμο που σβήνει.
Γραμμένο όλο σε διαλόγους, αυτό το σύντομο έργο διαβάζεται εύκολα στη γλώσσα που μαθαίνετε.
