Heroo de Nia Tempo

En la Kaŭkazo de la 1830-aj jaroj, pluraj voĉoj rakontas la saman homon: Peĉorin, rusa oficiro brila, klarvida kaj detrua. Maljuna kapitano raportas la forkapton de juna ĉerkesino, poste la vojaĝanto, kiu kolektas tiun rakonton, akiras la kajerojn de la malaperinto. Oni tie legas sezonon ĉe la banlokoj, kie Peĉorin delogas princinon pro senokupeco, kaj duelon, kiun li kondukas kiel eksperimenton. La romano esploras la enuon kaj tion, kion generacio faras el siaj neuzataj fortoj. Lermontov komponas disrompitan portreton, kie la ordo de la rakontoj gravas same kiel la faktoj.