Ĉirkaŭ la jaro 400, Aŭgusteno, fariĝinta episkopo de Hipono, en Norda Afriko, rakontas sian vivon, parolante rekte al Dio. Li memoras sian infanaĝon, la pirojn, kiujn li ŝtelis nur pro la plezuro fari malbonon, sian junecon en Kartago kaj sian longan serĉadon de la vero. Ĝis la tago, kiam, en ĝardeno de Milano, li aŭdas infanan voĉon kanti: „Prenu kaj legu“.
Oni ofte konsideras ĉi tiun libron la unua granda aŭtobiografio de la Okcidento. Oni malkovras en ĝi homon, kiu dubas, eraras kaj serĉas sin, kun sincereco, kiu ankoraŭ hodiaŭ kortuŝas.
Kun la traduko ĉiam antaŭ la okuloj, vi povas legi ĉi tiun grandan klasikaĵon en la lingvo, kiun vi lernas.
