نیچه در اینجا به یقین‌های فیلسوفانی می‌تازد که ادعا می‌کنند بی‌طرفانه در پی حقیقت‌اند. از خود می‌پرسد اندیشه‌های ما درباره‌ی نیک و بد از کجا می‌آیند، و اخلاق سروران را، که نیرو و غرور را می‌ستاید، از اخلاق بردگان، که فروتنی و ترحم را فضیلت می‌شمارد، جدا می‌کند.
کتابی جسورانه که آدم را وامی‌دارد از خود بپرسد چرا به آنچه باور دارد باور دارد. جمله‌ای مشهور از آن به یادگار مانده است: «اگر دیری در مغاک بنگری، مغاک نیز در تو می‌نگرد.»
به صورت پاره‌نوشته‌هایی، اغلب بسیار کوتاه، نوشته شده و آن را هر بار یک گزین‌گویه و سر فرصت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.
