فرانکنشتاین

ویکتور فرانکنشتاین، دانشمند جوان و درخشان، موفق می‌شود از مادهٔ مرده زندگی بیافریند، اما بلافاصله از آفریدهٔ خود، به‌خاطر ظاهر هراس‌انگیزش، رو برمی‌گرداند. مخلوقی که او آفریده است، در تنهایی، آگاهی و احساسات پیدا می‌کند، اما با طرد شدن و تنهایی روبه‌رو می‌شود. جست‌وجوی او برای پذیرش، کم‌کم به میل به انتقام از آفریننده‌اش بدل می‌شود. روایت از خلال این رابطهٔ تراژیک، مسئولیت علمی، مرزهای پیشرفت و ماهیت انسانیت را به پرسش می‌گیرد. نویسنده اثری تیره و جذب‌کننده دربارهٔ آفرینش، رهاشدگی و پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیر جاه‌طلبی عرضه می‌کند.