دوده، که در آسیابی کهنه در پرووانس ساکن شده، داستان‌های آن سرزمین را برای خوانندگان پاریسی‌اش می‌نویسد. در آن با بز آقای سگن آشنا می‌شویم که در کوهستان آرزوی آزادی دارد، با کشیش کوکونیان که با موعظه‌ای درباره‌ی دوزخ بر اندام کلیساروندگانش لرزه می‌اندازد، و با پدر گوشه که اکسیرش صومعه‌اش را ثروتمند می‌کند.
این قصه‌ها، میان شوخی، افسانه و اندوه، برای نسل‌هایی از کودکان آشنایند و در هر صفحه گرمای آفتاب و وزش باد میسترال حس می‌شود.
کوتاه‌اند و با سبکی ساده و آهنگین نوشته شده‌اند، و آن‌ها را یکی‌یکی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.
