مادونای پالتوپوست

کارمندی بی‌جلوه که از سر ترحم در بنگاهی در آنکارا به کار گرفته شده، اتاقش را با رائف افندی شریک است، مترجمی که کسی چیزی از او نمی‌داند. وقتی پیرمرد بیمار می‌شود، دفتر سیاهی به او می‌سپارد که چیز دیگری در آن خوانده می‌شود: برلین دهه‌ی ۱۹۲۰ و تصویر زنی که در نگارخانه‌ای دیده بود. نقاش، ماریا پودر، او را بازمی‌شناسد و میانشان رابطه‌ای بی‌قاعده آغاز می‌شود. رمان عشق، کم‌رویی و آنچه را یک عمر از یک دیدار نگه می‌دارد می‌کاود. صباح‌الدین علی زیر زندگی‌ای بی‌رنگ، شوری را جا می‌دهد که با خویشتن‌داری روایت شده است.