«من آدم بیماری هستم… آدم بدجنسی هستم.» اعتراف کارمند دون‌پایه‌ی سابقی، تلخ و تنها، که در گوشه‌ای از سن پترزبورگ کناره گرفته، این‌گونه آغاز می‌شود. او نخست، با لحنی تحریک‌آمیز، توضیح می‌دهد چرا عقل و پیشرفت را نمی‌پذیرد. سپس از شبی تحقیرآمیز با رفقای قدیمی‌اش می‌گوید، و از دیدارش با زنی جوان به نام لیزا.
این راوی همه‌چیز را دست می‌اندازد، هم خودش و هم خواننده را، و با این حال آدم را مسحور می‌کند. این کتاب را اغلب دروازه‌ی ورود به رمان‌های بزرگ داستایفسکی می‌دانند.
با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن پرالتهاب را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.
