کاتالوگ کامل

در آمریکای دهه‌ی پرهیاهوی ۱۹۲۰، جی گتسبیِ مرموز هر آخر هفته در عمارتش کنار آب مهمانی‌هایی عظیم برپا می‌کند. همسایه‌ی جوانش کم‌کم کشف می‌کند پشت این تجمل چه پنهان است: عشقی از دوران جوانی که گتسبی هرگز فراموشش نکرده است. این رمان کوتاه فیتزجرالد، فراتر از داستان عاشقانه، تصویری انتقادی از جامعه‌ای شیفته‌ی پول و ظاهر ترسیم می‌کند. فیتزجرالد با ظرافت و روشنی می‌نویسد، و رمانش را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در قرن شانزدهم، ماکیاولی، دیپلمات فلورانسی‌ای که از قدرت کنار گذاشته شده، این رساله‌ی کوچک را می‌نویسد تا توضیح دهد شهریار چگونه قدرت را به دست می‌گیرد و، مهم‌تر از آن، چگونه نگهش می‌دارد. او به نمونه‌هایی از دوران باستان و ایتالیای روزگار خودش تکیه می‌کند و بی‌پرده پند می‌دهد: باید مایه‌ی ترس بود یا محبوب، سر قول ماند یا دروغ گفتن را بلد بود؟ در آن می‌فهمیم کسانی که حکومت، رهبری یا مذاکره می‌کنند چگونه می‌اندیشند: درس‌هایش درباره‌ی قدرت دیروز و امروز به یک اندازه به کار می‌آیند. این کتاب چنان روشن‌بین است که واژه‌ای از آن زاده شده: «ماکیاولیستی». با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر کلاسیک بزرگ را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

سون تزو، سردار و راهبرد‌شناس چینی، در سیزده فصل کوتاه اصول جنگ و پیروزی را شرح می‌دهد. اندیشه‌ی محوری‌اش هنوز غافلگیر می‌کند: بهترین راهبرد‌شناس بی‌نبرد پیروز می‌شود، با شناختن حریف، شناختن خود و برگزیدن لحظه‌ی درست. این اصول بسیار فراتر از میدان نبرد به کار می‌آیند. امروز آن‌ها را در کسب‌وکار، مذاکره، ورزش و زندگی روزمره به کار می‌برند تا بهتر پیش‌بینی کنند، تصمیم بگیرند و قانع کنند. گزین‌گویه‌های کوتاه و روشنش را یکی‌یکی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

اپیکتتوس، برده‌ی سابقی که فیلسوف شد، از تمایزی ساده آغاز می‌کند. چیزهایی هست که به ما بستگی دارد: داوری‌ها، خواسته‌ها و انتخاب‌هایمان. و چیزهایی هست که به ما بستگی ندارد: تن، پول، نظر دیگران. او با گزین‌گویه‌هایی کوتاه می‌آموزد که چگونه از نگرانی درباره‌ی آنچه از دست ما بیرون است دست برداریم تا بر آنچه در توان ماست اثر بگذاریم. پندهایش کمک می‌کنند در برابر دشواری‌ها آرامش خود را حفظ کنیم و کمتر بازیچه‌ی رویدادها باشیم. بسیاری از خوانندگان در تمام عمر آن را کنار خود نگه می‌دارند. جمله‌های کوتاه و روشنش را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

این کتاب کوچک، که به لائوتسه، فرزانه‌ی چینی، نسبت داده می‌شود، هشتادویک شعر کوتاه درباره‌ی تائو، راهی که همه‌چیز را هدایت می‌کند، گرد آورده است. آب را می‌ستاید، که با نرمی‌اش بر سنگ چیره می‌شود، و تهی بودن را، که به کوزه سودمندی‌اش را می‌بخشد. بیش از دو هزار سال است که خوانندگانش در آن می‌آموزند بی‌آنکه زور بزنند عمل کنند، ساده بمانند و آرامش بیابند. متن‌های بسیار کوتاهش را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

ویکتور فرانکنشتاین، دانشمند جوان ژنوی و شیفته‌ی علم، موفق می‌شود به موجودی ساخته از ماده‌ی مرده جان ببخشد. او، وحشت‌زده از آنچه آفریده، می‌گریزد، و آفریده‌ی رهاشده باید تنها جهان و انسان‌هایی را کشف کند که طردش می‌کنند. این رمانی است که مشهورترین هیولا را پدید آورد. پرسشی پیش می‌کشد که هنوز هم تازه است: ما در برابر آنچه می‌آفرینیم چه مسئولیتی داریم؟ رمانی بزرگ که می‌توانید به زبانی که یاد می‌گیرید کشفش کنید، با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است.

مارکوس اورلیوس، امپراتور رم، در میان جنگ‌ها و دغدغه‌های قدرت، فقط برای خودش یادداشت‌هایی می‌نوشت تا آرام و عادل بماند. در آن‌ها آنچه را به‌راستی اهمیت دارد به خود یادآوری می‌کند: انجام وظیفه، پذیرفتن آنچه نمی‌توان تغییرش داد، و آشفته نشدن از دیگران. این اندیشه‌ها کمک می‌کنند در برابر دشواری‌های روزمره فاصله بگیریم و وقتی همه‌چیز پیرامونمان در تلاطم است آرامش خود را حفظ کنیم. کوتاه و روشن‌اند و آن‌ها را یکی‌یکی، با سرعت دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در لندن، یک نقاش تصویر دوریان گری، جوانی با زیبایی استثنایی، را می‌کشد. دوریان در برابر تابلو آرزویی می‌کند: همیشه جوان بماند و به جای او، این تصویر پیر شود. زیر نفوذ لرد هنریِ کلبی‌مسلک، به زندگی لذت‌جویانه‌ای رو می‌آورد و هر گناهش ردی بر بوم می‌گذارد. آن‌وقت دوریان تابلو را از چشم همه پنهان می‌کند. داستانی گیرا درباره‌ی زیبایی، بدی و بهای جوانی جاودان، که سخنان نغز اسکار وایلد در آن می‌درخشد. گفت‌وگوهای پرطنزش خواندن آن را به زبانی که یاد می‌گیرید جذاب می‌کند.

مارلو، دریانوردی انگلیسی، می‌پذیرد که برای شرکتی که تجارت عاج می‌کند، کشتی بخاری را بر رودی بزرگ در آفریقا براند. در سراسر مسیر رو به بالادست، از کورتز با او حرف می‌زنند، درخشان‌ترین کارگزار شرکت. او که در ژرف‌ترین نقطه‌ی جنگل جا گرفته، به‌تنهایی بیش از همه‌ی دیگران عاج می‌فرستد. اما هیچ‌کس به‌راستی نمی‌داند آنجا چه بر سر او آمده است. این داستان کوتاه خواننده را به سفری گیرا به دل استعمار می‌برد، آنجا که قدرت دیگر مرزی ندارد. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این داستان را به زبانی که یاد می‌گیرید کشف کنید.

در آتن، آگاتون شاعر پیروزی‌اش را در مسابقه‌ی تراژدی جشن می‌گیرد. مهمانانش، که سقراط هم در میانشان است، تصمیم می‌گیرند شب را به این بگذرانند که هر کدام به نوبت در ستایش عشق سخن بگویند. آریستوفانس، شاعر کمدی‌نویس، می‌گوید انسان‌ها روزگاری دوتایی بودند و چون زئوس آن‌ها را دو نیم کرد، از آن پس در جست‌وجوی نیمه‌ی خود هستند. اصطلاح «عشق افلاطونی» از همین گفت‌وگو می‌آید. پرسش‌هایش هنوز دغدغه‌ی همه است: چرا عاشق می‌شویم، و به‌راستی در دیگری دنبال چه هستیم؟ مثل گفت‌وگویی میان دوستان نوشته شده، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این گفت‌وگوی کوتاه را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در سال ۱۸۴۸، در آستانه‌ی انقلاب‌ها، مارکس و انگلس این متن کوتاه را منتشر می‌کنند که با جمله‌ای مشهور آغاز می‌شود: «شبحی در اروپا در گشت و گذار است، شبح کمونیسم.» آن‌ها تاریخ را همچون مبارزه‌ی طبقات روایت می‌کنند، برآمدن بورژوازی را شرح می‌دهند و کارگران را به اتحاد فرا می‌خوانند. چه با اندیشه‌هایش همراه باشیم چه نه، کمتر متنی به این اندازه جهان را دگرگون کرده است. جمله‌ی پایانی‌اش، «کارگران جهان متحد شوید!»، همه‌جا شناخته شده است، و خواندنش به فهم بخش بزرگی از قرن بیستم کمک می‌کند. مثل یک فراخوان نوشته شده، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، آن را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

زرتشتِ فرزانه پس از ده سال تنهایی در کوهستان، به میان مردم فرود می‌آید تا خبری به آن‌ها بدهد: «خدا مرده است.» او آن‌ها را فرا می‌خواند که دیگر از ارزش‌هایی که به آن‌ها آموخته‌اند پیروی نکنند و ارزش‌های خودشان را بیافرینند. این کتاب اندیشه‌ی ابرانسان را وارد فرهنگ کرد. بسیاری از خوانندگان هنوز در آن فراخوانی نیرومند می‌یابند برای اینکه به‌تمامی خود شوند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این گفتارها را، که کوتاه و آهنگین‌اند مثل شعر، به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

دکتر سیمائو باکامارته پس از بازگشت از اروپا در ایتاگوائی، شهرکی در برزیل، ساکن می‌شود و آنجا تیمارستانی به نام خانه‌ی سبز باز می‌کند تا دیوانگی را با روشی علمی بررسی کند. نخست چند نفر از ساکنان را که کمی عجیب‌اند در آن حبس می‌کند، سپس آدم‌های محترم را، و سپس آن‌قدر آدم که سرانجام چهار پنجم شهر در تیمارستان جا می‌گیرند. ماشادو د آسیس، بزرگ‌ترین نویسنده‌ی برزیل، با طنزی گزنده پرسشی پیش می‌کشد که هم لبخند می‌آورد و هم به فکر وامی‌دارد: چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی عادی است؟ این داستان کوتاه و پرطنز را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

کاندید جوان، که در قصری در وستفالی بزرگ شده، از معلمش پانگلوس می‌آموزد که «در بهترین جهان ممکن، همه‌چیز به بهترین وجه است». او را به خاطر بوسه‌ای به کونگوند زیبا بیرون می‌اندازند، و او از جنگ، دادگاه تفتیش عقاید، زلزله‌ی لیسبون و مستعمره‌های آمریکا می‌گذرد. کاندید در هر فاجعه درس استادش را تکرار می‌کند، و ولتر با طنزی گزنده کسانی را که می‌خواهند همه‌چیز را توضیح دهند دست می‌اندازد. جمله‌اش درباره‌ی «بهترین جهان ممکن» در همه‌ی یادها مانده است. فصل‌های بسیار کوتاه و طنز تیزش آن را قصه‌ای می‌کنند که به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

فیودور کارامازوف، پدری خسیس و هرزه، با پسر بزرگش دیمیتری بر سر پول و بر سر یک زن درگیر است. دو پسر دیگرش راه‌هایی مخالف در پیش گرفته‌اند: ایوان، که وجود شر در جهان آزارش می‌دهد، و آلیوشای مهربان، نوآموزی در یک صومعه. یک شب پیرمرد را می‌کشند و همه‌ی بدگمانی‌ها متوجه دیمیتری می‌شود. هم پرونده‌ای جنایی است و هم رمان بزرگ یک خانواده؛ آخرین کتاب داستایفسکی است و برای بسیاری از خوانندگان، بزرگ‌ترین آن‌ها. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این شاهکار را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

اسماعیل، ملوان جوانی، در نانتاکت سوار پکوود می‌شود، کشتی شکار نهنگی به فرماندهی ناخدا اهب. اهب در نبرد با نهنگ سفیدی به نام موبی دیک یک پایش را از دست داده و فقط یک فکر دارد: پیدا کردن و کشتن او. این رمان نهنگ سفید را نماد همه‌ی وسواس‌ها کرد، و جمله‌ی نخستش، «مرا اسماعیل صدا کنید»، یکی از مشهورترین جمله‌های ادبیات است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این ماجرای بزرگ دریایی را به زبانی که یاد می‌گیرید از سر بگذرانید.

دکارت تعریف می‌کند که چگونه، سرخورده از همه‌ی آنچه در مدرسه آموخته بود، تصمیم گرفت همه‌چیز را از صفر آغاز کند. چهار قاعده‌ی ساده برای درست اندیشیدن برای خود می‌گذارد، و در همه‌چیز شک می‌کند، تا به تنها چیزی برسد که نمی‌تواند در آن شک کند: «می‌اندیشم، پس هستم». کتابی کوچک که شیوه‌ی استدلال را دگرگون کرد. امروز هم کمک می‌کند خودمان، با روش و روحیه‌ی نقادانه، بیندیشیم. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن بنیادین را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

پانزده داستان که دوبلین حدود سال ۱۹۰۰ را، از کودکی تا بزرگسالی، روایت می‌کنند. پسری مدرسه‌ای آرزو دارد به بازاری بزرگ برود، دختری جوان در ترک همه‌چیز و رفتن با یک ملوان تردید دارد، کارمندی خشمش را در الکل غرق می‌کند، خانواده‌ای در ایام کریسمس برای مهمانی رقص سالانه‌اش گرد هم می‌آید. جویس آدم‌های معمولی را که در روزمرگی گرفتارند، در لحظه‌ای که زندگی‌شان کمی دگرگون می‌شود، به تصویر می‌کشد. مجموعه با «مردگان» پایان می‌یابد، یکی از زیباترین داستان‌های کوتاهی که تا کنون نوشته شده است. داستان‌ها کوتاه‌اند و آن‌ها را یکی‌یکی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در کرنفورد، شهرکی شهرستانی، تقریباً همه‌ی خانه‌ها را خانم‌هایی اداره می‌کنند که اغلب فقیرند و هیچ‌وقت از پول حرف نمی‌زنند. راوی، مری اسمیت، مدت‌های طولانی آنجا نزد دوشیزه متی می‌ماند، دختر خجالتی و بسیار مهربان کشیش درگذشته. آنجا با گاوی که لباس فلانل پوشیده، عشقی که روزگاری رد شده و ترسی از دزدها که همه‌ی شهر را فرا می‌گیرد روبه‌رو می‌شویم. الیزابت گسکل این زندگی‌های کوچک را با طنزی مهربان روایت می‌کند. کتابی خنده‌دار و تأثیرگذار درباره‌ی نیکی بی‌سروصدا و یاری به یکدیگر. از صحنه‌های کوتاه ساخته شده، مثل دیدارهایی پشت سر هم، و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

یک صبح، یوزف ک.، کارمند مهم یک بانک، بی‌آنکه بداند چرا، در خانه‌اش بازداشت می‌شود. با این حال آزادش می‌گذارند که به سر کار برود. دادگاهی که او را محاکمه می‌کند در زیرشیروانی‌های حومه‌ی شهر، انباشته از پرونده، تشکیل می‌شود، و هیچ‌کس نمی‌تواند به او بگوید به چه متهم است. کافکا از دوستش ماکس برود خواسته بود این رمان را پس از مرگش، همراه با دیگر دست‌نوشته‌هایش، بسوزاند. ماکس برود نپذیرفت. واژه‌ی «کافکایی»، برای هر موقعیت پوچی که در آن آدم در میان قواعد و اداره‌ها گم می‌شود، تا اندازه‌ی زیادی از همین کتاب آمده است. با صحنه‌های عجیب و گاهی تقریباً خنده‌دارش، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این رمان را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در ایرلند، استیون ددالوس جوان در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ می‌شود که کم‌کم فقیر می‌شود. او شاگرد یسوعیان است، مدتی از موعظه‌ای درباره‌ی دوزخ به وحشت می‌افتد و حتی به او پیشنهاد می‌کنند کشیش شود. اما حس می‌کند ندایی دیگر در درونش بلند می‌شود: ندای هنر. جویس در این کتاب، با پرده‌ای نازک، جوانی خودش را روایت می‌کند: اینکه پسری حساس چگونه نویسنده‌ای می‌شود که می‌خواهد خودش بیندیشد. قهرمانش نام ددالوس را دارد، شخصیت اسطوره‌های یونان که برای گریختن برای خود بال ساخته بود. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان بزرگ جویس را به زبانی که یاد می‌گیرید کشف کنید.

در آغاز قرن بیستم، اما گلدمن، که در شانزده‌سالگی از روسیه به آمریکا آمده، در سراسر کشور سفر می‌کند تا از آنارشیسم دفاع کند، رؤیای جامعه‌ای بی‌ارباب. او در این جستارها به زندان‌ها، میهن‌پرستی، ازدواج بی‌عشق و ریاکاری پیوریتن‌ها می‌تازد و از حق زنان برای تصمیم‌گیری درباره‌ی زندگی‌شان دفاع می‌کند. متن‌هایش، که از سخنرانی‌هایش زاده شده‌اند، صریح و کوبنده‌اند. هنوز هم آدم را به فکر وامی‌دارند که چه چیزی هر کس را به‌راستی آزاد می‌کند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن‌های متعهد را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

گالیور، پزشک کشتی، پس از یک کشتی‌شکستگی روی ساحلی به هوش می‌آید، در حالی که با بندهایی ریز به زمین بسته شده است: او در سرزمین لیلیپوتی‌هاست، مردمی به بلندی پانزده سانتی‌متر. در سفرهای دیگر، این بار خودش در سرزمین غول‌ها بسیار کوچک خواهد بود، و سپس جزیره‌ای پرنده و سرزمینی را کشف خواهد کرد که اسب‌هایی خردمند بر آن فرمان می‌رانند. زیر ظاهر قصه‌ای پریانه، هجوی پرطنز از آدم‌ها و دعواهایشان است. این کتاب حتی واژه‌ای در فرهنگ لغت به جا گذاشته است: «لیلیپوتی». گالیور سفرهایش را مثل گزارش روزانه‌ی کشتی روایت می‌کند، و این اثر بزرگ کلاسیک را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

ایوان ایلیچ قاضی محترمی است که زندگی‌ای راحت، آبرومند و منظم برای خود ساخته است. روزی، پس از زمین خوردنی ساده، دردی عجیب در پهلویش پیدا می‌شود که دیگر رهایش نمی‌کند. کم‌کم می‌فهمد که بیماری‌اش جدی است، و خانواده‌اش ترجیح می‌دهند وانمود کنند چیزی نمی‌بینند. در برابر مرگ، از خود می‌پرسد آیا به‌راستی زندگی کرده است. این داستان کوتاه تولستوی از نیرویش هیچ نکاسته است: پرسشی را پیش می‌کشد که هر کس سرانجام از خود می‌پرسد، اینکه چه چیزی به‌راستی اهمیت دارد. با سبکی ساده و صریح نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.