کاتالوگ کامل

پاریس، ۱۴۸۲: در جشن دیوانگان، اسمرالدای زیبا در میدان گرو می‌رقصد. کازیمودو، ناقوس‌زن گوژپشت کلیسای جامع، و کلود فرولو، شماس اعظمی که بزرگش کرده، هر دو شیفته‌ی او می‌شوند. از دربار معجزه‌ها تا ستون رسوایی، دختر جوان آماج شورهایی خطرناک می‌شود. هوگو پاریس قرون وسطی را پیرامون کلیسای جامع زنده می‌کند. این رمان کازیمودو را به یکی از مشهورترین شخصیت‌های ادبیات بدل کرد و به نجات کلیسای جامع، که آن زمان بسیار فرسوده بود، کمک کرد. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان بزرگ ویکتور هوگو را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

دکارت تعریف می‌کند که چگونه، سرخورده از همه‌ی آنچه در مدرسه آموخته بود، تصمیم گرفت همه‌چیز را از صفر آغاز کند. چهار قاعده‌ی ساده برای درست اندیشیدن برای خود می‌گذارد، و در همه‌چیز شک می‌کند، تا به تنها چیزی برسد که نمی‌تواند در آن شک کند: «می‌اندیشم، پس هستم». کتابی کوچک که شیوه‌ی استدلال را دگرگون کرد. امروز هم کمک می‌کند خودمان، با روش و روحیه‌ی نقادانه، بیندیشیم. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن بنیادین را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

پانزده داستان که دوبلین حدود سال ۱۹۰۰ را، از کودکی تا بزرگسالی، روایت می‌کنند. پسری مدرسه‌ای آرزو دارد به بازاری بزرگ برود، دختری جوان در ترک همه‌چیز و رفتن با یک ملوان تردید دارد، کارمندی خشمش را در الکل غرق می‌کند، خانواده‌ای در ایام کریسمس برای مهمانی رقص سالانه‌اش گرد هم می‌آید. جویس آدم‌های معمولی را که در روزمرگی گرفتارند، در لحظه‌ای که زندگی‌شان کمی دگرگون می‌شود، به تصویر می‌کشد. مجموعه با «مردگان» پایان می‌یابد، یکی از زیباترین داستان‌های کوتاهی که تا کنون نوشته شده است. داستان‌ها کوتاه‌اند و آن‌ها را یکی‌یکی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در کرنفورد، شهرکی شهرستانی، تقریباً همه‌ی خانه‌ها را خانم‌هایی اداره می‌کنند که اغلب فقیرند و هیچ‌وقت از پول حرف نمی‌زنند. راوی، مری اسمیت، مدت‌های طولانی آنجا نزد دوشیزه متی می‌ماند، دختر خجالتی و بسیار مهربان کشیش درگذشته. آنجا با گاوی که لباس فلانل پوشیده، عشقی که روزگاری رد شده و ترسی از دزدها که همه‌ی شهر را فرا می‌گیرد روبه‌رو می‌شویم. الیزابت گسکل این زندگی‌های کوچک را با طنزی مهربان روایت می‌کند. کتابی خنده‌دار و تأثیرگذار درباره‌ی نیکی بی‌سروصدا و یاری به یکدیگر. از صحنه‌های کوتاه ساخته شده، مثل دیدارهایی پشت سر هم، و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

یک صبح، یوزف ک.، کارمند مهم یک بانک، بی‌آنکه بداند چرا، در خانه‌اش بازداشت می‌شود. با این حال آزادش می‌گذارند که به سر کار برود. دادگاهی که او را محاکمه می‌کند در زیرشیروانی‌های حومه‌ی شهر، انباشته از پرونده، تشکیل می‌شود، و هیچ‌کس نمی‌تواند به او بگوید به چه متهم است. کافکا از دوستش ماکس برود خواسته بود این رمان را پس از مرگش، همراه با دیگر دست‌نوشته‌هایش، بسوزاند. ماکس برود نپذیرفت. واژه‌ی «کافکایی»، برای هر موقعیت پوچی که در آن آدم در میان قواعد و اداره‌ها گم می‌شود، تا اندازه‌ی زیادی از همین کتاب آمده است. با صحنه‌های عجیب و گاهی تقریباً خنده‌دارش، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این رمان را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در شمال انگلستان، آقای ارنشا روزی کودکی را که در خیابان‌های لیورپول پیدا کرده به خانه می‌آورد: هیثکلیف. کودک در مزرعه‌ی کهنه‌ی بلندی‌های بادگیر همراه کاترین، دختر خانه، که دیگر از او جدا نمی‌شود، بزرگ می‌شود. اما کاترین به ادگار لینتن، همسایه‌ی ثروتمند دره، رو می‌آورد، و هیثکلیفِ دل‌شکسته نمی‌بخشد. امیلی برونته فقط همین رمان را نوشت، و در آن یکی از مشهورترین عشق‌های ادبیات را روایت می‌کند: عشقی تیره و خشن، نیرومندتر از عقل. داستان، که بیشتر آن را نلی دین، خدمتکار خانه، گویی کنار آتش تعریف می‌کند، با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

در هامبورگ، پروفسور لیدنبروک، دانشمندی تندخو، همراه برادرزاده‌اش اکسل پوست‌نوشته‌ای کهنه را رمزگشایی می‌کند. کیمیاگری ایسلندی در آن ادعا می‌کند که از دهانه‌ی یک آتشفشان تا مرکز زمین پایین رفته است. پروفسور بی‌درنگ همراه اکسل، که هیچ آسوده‌خاطر نیست، به ایسلند می‌رود و آنجا هانس را، راهنمایی همان‌قدر آرام که نیرومند، به کار می‌گیرد. زیر زمین، دالان‌هایی بی‌پایان، دریایی عظیم و جانورانی را کشف می‌کنند که مدت‌ها پیش از میان رفته‌اند. ژول ورن علم و تخیل را چنان خوب در هم می‌آمیزد که در هر مرحله‌ی سفر باورمان می‌شود. اکسل آن را با طنز و تعلیق روایت می‌کند و این رمان را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در جنگ جهانی اول، فردریک هنری، جوانی آمریکایی، برای ارتش ایتالیا در جبهه‌ی کوهستان آمبولانس می‌راند. آنجا با کاترین بارکلی، پرستاری انگلیسی، آشنا می‌شود. زخمی می‌شود و او را در بیمارستانی در میلان درمان می‌کنند، و رابطه‌ی آن دو به عشقی بزرگ بدل می‌شود. همینگوی خودش در این جبهه آمبولانس رانده بود، زخمی شده بود و عاشق پرستاری شده بود. او جنگ را بی‌هیچ قهرمان‌پردازی روایت می‌کند، و عشقی را که می‌کوشد از جنگ بگریزد. جمله‌های کوتاه و ساده و گفت‌وگوهای فراوانش خواندنش را به زبانی که یاد می‌گیرید آسان می‌کنند.

در ایرلند، استیون ددالوس جوان در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ می‌شود که کم‌کم فقیر می‌شود. او شاگرد یسوعیان است، مدتی از موعظه‌ای درباره‌ی دوزخ به وحشت می‌افتد و حتی به او پیشنهاد می‌کنند کشیش شود. اما حس می‌کند ندایی دیگر در درونش بلند می‌شود: ندای هنر. جویس در این کتاب، با پرده‌ای نازک، جوانی خودش را روایت می‌کند: اینکه پسری حساس چگونه نویسنده‌ای می‌شود که می‌خواهد خودش بیندیشد. قهرمانش نام ددالوس را دارد، شخصیت اسطوره‌های یونان که برای گریختن برای خود بال ساخته بود. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان بزرگ جویس را به زبانی که یاد می‌گیرید کشف کنید.

در رم، در زمان امپراتور نرون، وینیسیوس، اشراف‌زاده‌ی جوان، عاشق لیگیا می‌شود، شاهزاده‌خانمی بیگانه که در خانواده‌ای رومی بزرگ شده است. وینیسیوس که عادت دارد به هرچه بخواهد برسد، می‌خواهد لیگیا را به زور به دست آورد، اما او از دستش می‌گریزد و وینیسیوس می‌فهمد که لیگیا مسیحی است. وقتی رم می‌سوزد و نرون دنبال مقصر می‌گردد، مسیحیان را جلوی جانوران درنده‌ی میدان نمایش می‌اندازند. این رمان بزرگ عاشقانه و ماجرایی نویسنده‌اش را در همه‌ی دنیا شناساند، و سینکیویچ در سال ۱۹۰۵ جایزه‌ی نوبل گرفت. عنوانش از پرسشی مشهور می‌آید: «کوو وادیس، دومینه؟»، یعنی «کجا می‌روی، خداوندا؟» این کتاب پر از کنش و صحنه‌های بزرگ است و آن را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در شهرکی آرام در غرب آمریکا، در آغاز قرن بیستم، دو دوست دوران کودکی فکری به سرشان می‌زند: اینکه به همه بقبولانند که شهر بزرگ خواهد شد. تا وقتی مردم باور دارند، قیمت زمین بالا می‌رود. زمین می‌خرند، محله‌ای تازه طرح می‌ریزند و راه‌آهن را به شهر می‌کشانند. هجوی پرطنز درباره‌ی پول بادآورده، دوستی و تب سفته‌بازی. لحن زنده و گفت‌وگوهای فراوانش، خواندن آن را به زبانی که یاد می‌گیرید دلپذیر می‌کند.

هاکلبری فین، برای گریز از پدرش، که میخواره‌ای خشن است، و از بیوه‌زنی که می‌خواهد از او پسری مؤدب بسازد، وانمود می‌کند که مرده است. او همراه جیم، برده‌ای فراری، سوار بر کلکی چوبی از رود می‌سی‌سی‌پی پایین می‌رود. در مسیر رود به کلاهبردارها، خانواده‌هایی که با هم دشمنی دارند و شهرهایی پر از خطر برمی‌خورند. هاک خودش، با زبان بچگانه‌اش، از دوستی‌ای می‌گوید که هرچه به او آموخته‌اند زیر و رو می‌کند. همینگوی می‌گفت همه‌ی ادبیات مدرن آمریکا از این کتاب آمده است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، زبان شیرین هاک و ماجراهایش را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در آغاز قرن بیستم، اما گلدمن، که در شانزده‌سالگی از روسیه به آمریکا آمده، در سراسر کشور سفر می‌کند تا از آنارشیسم دفاع کند، رؤیای جامعه‌ای بی‌ارباب. او در این جستارها به زندان‌ها، میهن‌پرستی، ازدواج بی‌عشق و ریاکاری پیوریتن‌ها می‌تازد و از حق زنان برای تصمیم‌گیری درباره‌ی زندگی‌شان دفاع می‌کند. متن‌هایش، که از سخنرانی‌هایش زاده شده‌اند، صریح و کوبنده‌اند. هنوز هم آدم را به فکر وامی‌دارند که چه چیزی هر کس را به‌راستی آزاد می‌کند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن‌های متعهد را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

گالیور، پزشک کشتی، پس از یک کشتی‌شکستگی روی ساحلی به هوش می‌آید، در حالی که با بندهایی ریز به زمین بسته شده است: او در سرزمین لیلیپوتی‌هاست، مردمی به بلندی پانزده سانتی‌متر. در سفرهای دیگر، این بار خودش در سرزمین غول‌ها بسیار کوچک خواهد بود، و سپس جزیره‌ای پرنده و سرزمینی را کشف خواهد کرد که اسب‌هایی خردمند بر آن فرمان می‌رانند. زیر ظاهر قصه‌ای پریانه، هجوی پرطنز از آدم‌ها و دعواهایشان است. این کتاب حتی واژه‌ای در فرهنگ لغت به جا گذاشته است: «لیلیپوتی». گالیور سفرهایش را مثل گزارش روزانه‌ی کشتی روایت می‌کند، و این اثر بزرگ کلاسیک را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در لندن، در یک ماه فوریه‌ی بارانی، دو زن که یکدیگر را نمی‌شناسند یک آگهی کوچک را می‌خوانند: قصری کوچک از قرون وسطی در ایتالیا، کنار دریا، میان گل‌های ویستریا و آفتاب، برای ماه آوریل اجاره داده می‌شود. برای تقسیم هزینه‌ها، با دو زن ناشناس دیگر همراه می‌شوند، یک اشراف‌زاده‌ی جوان و یک بانوی سالخورده. دور از لندن و عادت‌هایشان، هر کدام زیر نور ایتالیا کم‌کم تغییر می‌کند. رمانی روشن و پرطنز که آدم را به هوس سفر می‌اندازد. با قلمی سبک و سرزنده نوشته شده و آن را با لذت به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

نمایشنامه‌ای ممنوع با نام «پادشاه زردپوش» دست‌به‌دست می‌شود. پرده‌ی نخست بی‌خطر به نظر می‌رسد، اما هر کس پرده‌ی دوم را بخواند در جنون فرو می‌رود. در این مجموعه داستان، مردی گمان می‌کند قرار است بر آمریکا فرمان براند، پیکرتراشی آبی می‌یابد که موجودات زنده را به مرمر بدل می‌کند، و فکر نگهبان کلیسایی در همسایگی یک نقاش را رها نمی‌کند. در آن با کارکوسا و نشان زرد آشنا می‌شویم، رازهایی که اچ. پی. لاوکرافت و بسیاری از نویسندگان پس از او را مسحور کردند. ترس در آن از چیزی می‌آید که هیچ‌وقت کامل گفته نمی‌شود. داستان‌ها را یکی‌یکی، به دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

دکتر مانت پس از هجده سال زندان در باستیل آزاد می‌شود و دخترش لوسی را، که گمان می‌کرد او مرده است، دوباره می‌یابد. در لندن، لوسی با دو مرد آشنا می‌شود که به‌طرز عجیبی شبیه هم‌اند: چارلز دارنی، اشراف‌زاده‌ای فرانسوی که از نام خانوادگی‌اش گذشته، و سیدنی کارتن، وکیلی درخشان اما دلزده. به‌زودی انقلاب درمی‌گیرد و همه‌ی آن‌ها را به پاریس می‌کشاند. جمله‌ی آغازینش، «بهترین زمان‌ها بود، بدترین زمان‌ها بود»، یکی از مشهورترین جمله‌های ادبیات است، و پایانش هنوز خوانندگان را منقلب می‌کند. این کتاب پر از تعلیق و چرخش‌های غافلگیرکننده است و آن را با اشتیاق به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

یک صبح، در لندن، معماری معمولی جسد مردی ناشناس را در وان حمامش پیدا می‌کند که جز یک عینک طلایی بی‌دسته چیزی به تن ندارد. همان روز، سرمایه‌داری ثروتمند بی‌آنکه ردی بگذارد ناپدید می‌شود. لرد پیتر ویمزی، اشراف‌زاده‌ای خوش‌پوش و کارآگاهی آماتور، با کمک بانتر، پیشخدمت وفادارش، تحقیق را آغاز می‌کند. این نخستین پرونده‌ی لرد پیتر است، قهرمانی همان‌قدر خنده‌دار که درخشان، که زیر ظاهر بی‌خیالش شمّی بی‌نظیر پنهان کرده است. با گفت‌وگوهای پرطنزش، این رمان را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در پاریس اواخر قرن نوزدهم، ژرژ دوروا، سرباز سابقی بی‌پول، به‌تصادف به همقطاری برمی‌خورد که روزنامه‌نگار شده و او را به روزنامه‌اش راه می‌دهد. دوروا، جوانی خوش‌قیافه، بی‌استعداد و بی‌وجدان، به‌زودی می‌فهمد که زنان می‌توانند همه‌ی درها را به رویش بگشایند. موپاسان چهره‌ی اغواگری را ترسیم می‌کند که برای کامیابی به هر کاری دست می‌زند، و پشت پرده‌ی مطبوعات، سیاست و پول را بی‌پرده نشان می‌دهد. این رمان با فصل‌های پرتحرک و سبک روشنش به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

ایوان ایلیچ قاضی محترمی است که زندگی‌ای راحت، آبرومند و منظم برای خود ساخته است. روزی، پس از زمین خوردنی ساده، دردی عجیب در پهلویش پیدا می‌شود که دیگر رهایش نمی‌کند. کم‌کم می‌فهمد که بیماری‌اش جدی است، و خانواده‌اش ترجیح می‌دهند وانمود کنند چیزی نمی‌بینند. در برابر مرگ، از خود می‌پرسد آیا به‌راستی زندگی کرده است. این داستان کوتاه تولستوی از نیرویش هیچ نکاسته است: پرسشی را پیش می‌کشد که هر کس سرانجام از خود می‌پرسد، اینکه چه چیزی به‌راستی اهمیت دارد. با سبکی ساده و صریح نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

لیوبوف رانفسکایا پس از سال‌ها زندگی در پاریس به ملک شهرستانی‌اش بازمی‌گردد که غرق در بدهی است. باید درباره‌ی سرنوشت باغ آلبالو، باغ کودکی‌اش، تصمیم گرفت. گرداگرد او برادرش، دخترانش، پیشخدمت پیر، دانشجویی ابدی و بازرگانی که پدرش سرف این خانواده بود گرد می‌آیند. این آخرین نمایشنامه‌ی چخوف است که خودش آن را کمدی می‌نامید: خنده و اندوه را در وداعی آرام با جهانی که محو می‌شود در هم می‌آمیزد. این نمایشنامه‌ی کوتاه سراسر با گفت‌وگو نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

آلبرت اینشتین خودش نسبیت را برای عموم مردم توضیح می‌دهد. برای اینکه حرفش را بفهمند، از نمونه‌های روزمره کمک می‌گیرد: قطاری که در امتداد سکویی حرکت می‌کند، دو آذرخش که در یک لحظه فرود می‌آیند، سنگی که از پنجره‌ی یک واگن رها می‌شود. برای دنبال کردنش، از سرعت نور تا خمیدگی فضا، به ریاضیات پیشرفته نیازی نیست. سرانجام می‌فهمیم چرا زمان و فضا آن چیزی نیستند که گمان می‌کردیم، و این را خود اینشتین توضیح می‌دهد. این کتاب با سبکی روشن و فصل‌هایی کوتاه نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

لاسارو کوچک، که در کنار رود تورمس در خانواده‌ای تهیدست به دنیا آمده، عصاکش گدایی نابینا، نخستین اربابش، می‌شود. برای آنکه از گرسنگی نمیرد، دزدیدن از او را یاد می‌گیرد: شرابش را با نی می‌نوشد و سوسیسش را کش می‌رود. سپس در خدمت کشیشی خسیس درمی‌آید، و بعد در خدمت ملازمی ورشکسته که فقرش را پشت لباس‌های زیبایش پنهان می‌کند. این داستان کوتاه، پر از نیرنگ و طنز سیاه، که در سال ۱۵۵۴ بی‌نام نویسنده منتشر و سپس به دست دادگاه تفتیش عقاید ممنوع شد، نخستین رمان پیکارسک است. خود لاسارو ماجراهایش را با شیطنت روایت می‌کند، و فصل‌های کوتاهش را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

هارپاگون، بورژوای ثروتمندی که دلش در گرو صندوقچه‌ی پر از طلایش است، می‌خواهد فرزندانش را به همسرانی پولدار بدهد تا هیچ خرجی نکند، و خودش با ماریان جوان ازدواج کند. اما پسرش کلئانت درست عاشق ماریان است، دخترش الیز عاشق والر است، و پیشخدمتی زیرک جای صندوقچه را پیدا کرده است. این یکی از مشهورترین کمدی‌های مولیر است. قهرمانش در زبان فرانسه به اسمی عام بدل شده است، «یک هارپاگون»، و فریادش «بی‌جهیزیه!» بیش از سه قرن است که مردم را می‌خنداند. این نمایشنامه با گفت‌وگوهای سرزنده نوشته شده و پر از سوءتفاهم است، و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.