کاتالوگ کامل

«من آدم بیماری هستم… آدم بدجنسی هستم.» اعتراف کارمند دون‌پایه‌ی سابقی، تلخ و تنها، که در گوشه‌ای از سن پترزبورگ کناره گرفته، این‌گونه آغاز می‌شود. او نخست، با لحنی تحریک‌آمیز، توضیح می‌دهد چرا عقل و پیشرفت را نمی‌پذیرد. سپس از شبی تحقیرآمیز با رفقای قدیمی‌اش می‌گوید، و از دیدارش با زنی جوان به نام لیزا. این راوی همه‌چیز را دست می‌اندازد، هم خودش و هم خواننده را، و با این حال آدم را مسحور می‌کند. این کتاب را اغلب دروازه‌ی ورود به رمان‌های بزرگ داستایفسکی می‌دانند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن پرالتهاب را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

پانزده داستان که دوبلین حدود سال ۱۹۰۰ را، از کودکی تا بزرگسالی، روایت می‌کنند. پسری مدرسه‌ای آرزو دارد به بازاری بزرگ برود، دختری جوان در ترک همه‌چیز و رفتن با یک ملوان تردید دارد، کارمندی خشمش را در الکل غرق می‌کند، خانواده‌ای در ایام کریسمس برای مهمانی رقص سالانه‌اش گرد هم می‌آید. جویس آدم‌های معمولی را که در روزمرگی گرفتارند، در لحظه‌ای که زندگی‌شان کمی دگرگون می‌شود، به تصویر می‌کشد. مجموعه با «مردگان» پایان می‌یابد، یکی از زیباترین داستان‌های کوتاهی که تا کنون نوشته شده است. داستان‌ها کوتاه‌اند و آن‌ها را یکی‌یکی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

یک صبح، یوزف ک.، کارمند مهم یک بانک، بی‌آنکه بداند چرا، در خانه‌اش بازداشت می‌شود. با این حال آزادش می‌گذارند که به سر کار برود. دادگاهی که او را محاکمه می‌کند در زیرشیروانی‌های حومه‌ی شهر، انباشته از پرونده، تشکیل می‌شود، و هیچ‌کس نمی‌تواند به او بگوید به چه متهم است. کافکا از دوستش ماکس برود خواسته بود این رمان را پس از مرگش، همراه با دیگر دست‌نوشته‌هایش، بسوزاند. ماکس برود نپذیرفت. واژه‌ی «کافکایی»، برای هر موقعیت پوچی که در آن آدم در میان قواعد و اداره‌ها گم می‌شود، تا اندازه‌ی زیادی از همین کتاب آمده است. با صحنه‌های عجیب و گاهی تقریباً خنده‌دارش، و با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این رمان را به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

ژولین سورل، پسر یک چوب‌بر در ژورا، فقیر، مغرور و جاه‌طلب است و پنهانی ناپلئون را می‌ستاید. او که معلم سرخانه‌ی خانواده‌ی شهردار وریر شده، همسر شهردار، مادام دو رنال، را می‌فریبد. سپس، از مدرسه‌ی علوم دینی بزانسون تا عمارت پاریسی مارکی دو لا مول، از پله‌های جامعه‌ای بالا می‌رود که تحقیرش می‌کند. این رمان بزرگ استاندال درباره‌ی جاه‌طلبی و عشق است. ژولین، تنها در برابر تمام جامعه، یکی از گیراترین قهرمانان ادبیات است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این شاهکار را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

دکارت تعریف می‌کند که چگونه، سرخورده از همه‌ی آنچه در مدرسه آموخته بود، تصمیم گرفت همه‌چیز را از صفر آغاز کند. چهار قاعده‌ی ساده برای درست اندیشیدن برای خود می‌گذارد، و در همه‌چیز شک می‌کند، تا به تنها چیزی برسد که نمی‌تواند در آن شک کند: «می‌اندیشم، پس هستم». کتابی کوچک که شیوه‌ی استدلال را دگرگون کرد. امروز هم کمک می‌کند خودمان، با روش و روحیه‌ی نقادانه، بیندیشیم. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن بنیادین را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

در یک روز جشن، در پیرایوس، بندر آتن، سقراط و دوستانش از خود می‌پرسند عدالت چیست، و آیا انسان عادل از انسان ستمگر خوشبخت‌تر است. سقراط برای پاسخ، شهری آرمانی را تصور می‌کند که فیلسوفان بر آن فرمان می‌رانند. همین‌جاست که تمثیل مشهور غار را بازمی‌گوید: زندانیانی در بند، سایه‌هایی روی دیوار را واقعیت می‌پندارند. بیش از دو هزار سال است که این کتاب به بحث‌ها درباره‌ی قدرت، آموزش و حقیقت دامن می‌زند. هنوز هم کمک می‌کند از خود بپرسیم چه کسی باید حکومت کند، و چرا. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این گفت‌وگوی بزرگ را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

در صبحی زیبا از ماه ژوئن، در لندن، کلاریسا دالووی مهمانی‌ای را که شب برگزار می‌کند آماده می‌کند. در طول روز، که صدای ناقوس بیگ بن به آن ضرباهنگ می‌دهد، به جوانی‌اش و به پیتر والش، مردی که با او ازدواج نکرد، فکر می‌کند. جای دیگری از شهر، سپتیموس، سربازی سابق، هنوز جنگ را در درون خود دارد. همه‌ی رمان در یک روز می‌گذرد، و از شخصیتی به شخصیت دیگر می‌رویم گویی صدای فکرشان را می‌شنویم. جمله‌ی نخستش، که در آن خانم دالووی می‌گوید گل‌ها را خودش خواهد خرید، مشهور مانده است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر بزرگ کلاسیک را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

در لندن، گابریل سایم، شاعری که پنهانی پلیس شده، موفق می‌شود به عضویت شورای عالی آنارشیست‌های اروپا انتخاب شود. هر یک از هفت عضو آن نام یکی از روزهای هفته را دارد، و سایم پنجشنبه می‌شود. آنجا به توطئه‌ای پی می‌برد، و به رئیسی غول‌پیکر و هولناک که همه او را یکشنبه می‌نامند. تعقیب‌ها، نقاب‌هایی که فرو می‌افتند، وارونگی‌ها: هیچ چیز آن نیست که به نظر می‌رسد. چسترتن از آن رمان جاسوسی پرطنزی ساخته که خودش عنوان فرعی «یک کابوس» را برایش برگزیده است. با سرعت تمام پیش می‌رود و این رمان را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در ایرلند، استیون ددالوس جوان در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ می‌شود که کم‌کم فقیر می‌شود. او شاگرد یسوعیان است، مدتی از موعظه‌ای درباره‌ی دوزخ به وحشت می‌افتد و حتی به او پیشنهاد می‌کنند کشیش شود. اما حس می‌کند ندایی دیگر در درونش بلند می‌شود: ندای هنر. جویس در این کتاب، با پرده‌ای نازک، جوانی خودش را روایت می‌کند: اینکه پسری حساس چگونه نویسنده‌ای می‌شود که می‌خواهد خودش بیندیشد. قهرمانش نام ددالوس را دارد، شخصیت اسطوره‌های یونان که برای گریختن برای خود بال ساخته بود. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان بزرگ جویس را به زبانی که یاد می‌گیرید کشف کنید.

پاریس، ۱۸۱۹. در پانسیون ساده‌ی ووکه، باباگوریوی پیر، رشته‌فرنگی‌ساز سابق، از همه‌چیز می‌گذرد تا به دو دخترش برسد که در طبقه‌ی بالای جامعه ازدواج کرده‌اند. همسایه‌ی جوانش، راستینیاک، دانشجوی فقیری که از شهرستان آمده، آرزوی ورود به این جهان درخشان را دارد. ووترن مرموز، مستأجر دیگری، قواعد بی‌رحم آن را برایش توضیح می‌دهد. این رمان در زبان فرانسه راستینیاک را به اسمی عام برای جوان جاه‌طلب بدل کرد. یکی از قله‌های «کمدی انسانی» است، درباره‌ی پول، جاه‌طلبی و عشق یک پدر. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این رمان بزرگ بالزاک را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

در پاریس اواخر قرن نوزدهم، ژرژ دوروا، سرباز سابقی بی‌پول، به‌تصادف به همقطاری برمی‌خورد که روزنامه‌نگار شده و او را به روزنامه‌اش راه می‌دهد. دوروا، جوانی خوش‌قیافه، بی‌استعداد و بی‌وجدان، به‌زودی می‌فهمد که زنان می‌توانند همه‌ی درها را به رویش بگشایند. موپاسان چهره‌ی اغواگری را ترسیم می‌کند که برای کامیابی به هر کاری دست می‌زند، و پشت پرده‌ی مطبوعات، سیاست و پول را بی‌پرده نشان می‌دهد. این رمان با فصل‌های پرتحرک و سبک روشنش به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید خوانده می‌شود.

در آغاز قرن بیستم، اما گلدمن، که در شانزده‌سالگی از روسیه به آمریکا آمده، در سراسر کشور سفر می‌کند تا از آنارشیسم دفاع کند، رؤیای جامعه‌ای بی‌ارباب. او در این جستارها به زندان‌ها، میهن‌پرستی، ازدواج بی‌عشق و ریاکاری پیوریتن‌ها می‌تازد و از حق زنان برای تصمیم‌گیری درباره‌ی زندگی‌شان دفاع می‌کند. متن‌هایش، که از سخنرانی‌هایش زاده شده‌اند، صریح و کوبنده‌اند. هنوز هم آدم را به فکر وامی‌دارند که چه چیزی هر کس را به‌راستی آزاد می‌کند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن‌های متعهد را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

دکتر ریموند در آزمایشگاهش مغز دختری جوان به نام مری را جراحی می‌کند تا او بتواند جهان پنهان پشت جهان ما را ببیند، چیزی که قدما «دیدن خدای پان» می‌نامیدند. سال‌ها بعد، در لندن، مردانی از طبقه‌ی بالای جامعه یکی پس از دیگری خودکشی می‌کنند، و به نظر می‌رسد هر بار همان زن سر راهشان قرار گرفته است. این داستان کوتاه، که تکه‌تکه و مثل یک تحقیق روایت می‌شود، ترس را ذره‌ذره می‌نشاند. لاوکرافت آن را می‌ستود، و از بزرگ‌ترین آثار کلاسیک ادبیات وهم است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید به زبانی که یاد می‌گیرید بر خود بلرزید.

یازده داستان درباره‌ی چین دهه‌ی ۱۹۲۰. در آن با بیوه‌زنی روبه‌رو می‌شویم که همه‌ی روستا در ایام سال نو طردش می‌کنند، ادیبی سرخورده که در مهمان‌خانه‌ای تنها شراب می‌نوشد، زوجی جوان که فقر از هم جدایشان می‌کند، و مردی که می‌خواهد چراغ همیشه‌روشن معبد روستایش را خاموش کند. لو شون، بزرگ‌ترین نویسنده‌ی مدرن چین، پس از «فریاد» در اینجا داستان‌هایی شخصی‌تر عرضه می‌کند که با مهربانی و روشن‌بینی کشوری در حال دگرگونی را نشان می‌دهند. داستان‌ها کوتاه‌اند و آن‌ها را یکی‌یکی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

حدود سال ۴۰۰ میلادی، آگوستین، که اسقف هیپو در شمال آفریقا شده، زندگی‌اش را روایت می‌کند و مستقیم با خدا سخن می‌گوید. کودکی‌اش را به یاد می‌آورد، گلابی‌هایی را که فقط برای لذت بدی کردن دزدیده، جوانی‌اش در کارتاژ و جست‌وجوی طولانی‌اش برای حقیقت را. تا روزی که در باغی در میلان صدای کودکی را می‌شنود که می‌خواند: «برگیر و بخوان». این کتاب را اغلب نخستین زندگی‌نامه‌ی خودنوشت بزرگ غرب می‌دانند. در آن مردی را می‌یابیم که شک می‌کند، اشتباه می‌کند و در جست‌وجوی خویش است، با صداقتی که هنوز هم دل را می‌لرزاند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر بزرگ کلاسیک را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

پزشکی روستایی را شبانه، در بحبوحه‌ی بوران، فرا می‌خوانند، اما اسبی برای رفتن ندارد. در یک مستعمره‌ی کیفری، افسری با غرور دستگاه عجیبی برای اعدام را به بازدیدکننده‌ای نشان می‌دهد. هنرمند گرسنگی هفته‌ها در قفسش چیزی نمی‌خورد، در حالی که جمعیت کم‌کم دلزده می‌شود. در این سه داستان تکان‌دهنده‌ی کافکا، زندگی روزمره بی‌خبر به کابوس می‌لغزد، و فراموششان نمی‌کنیم. کوتاه‌اند و با جمله‌هایی دقیق نوشته شده‌اند، و هر کدام را یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

دنیز، دختری یتیم، با دو برادر کوچکش از نرماندی به پاریس می‌آید. عمویش، پارچه‌فروش کوچکی، به دست فروشگاه بزرگ روبه‌رو، «بهشت بانوان»، ورشکست شده است. دنیز آنجا فروشنده می‌شود، زیر ریشخند کارمندان دیگر، و کم‌کم توجه رئیس، اوکتاو موره‌ی جاه‌طلب، را جلب می‌کند. قفسه‌های عظیم، ویترین‌های خیره‌کننده، مشتریانی که بی‌حساب خرج می‌کنند: زولا از پیدایش فروشگاه‌های بزرگ می‌گوید، و از داستان دختری درستکار که پول نمی‌تواند او را بخرد. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، این داستان گیرا را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

«انسان آزاد زاده شده است، و همه‌جا در بند است.» روسو از همین مشاهده آغاز می‌کند و در پی شکلی از پیوند است که در آن هر کس، با پیوستن به همه، فقط از خودش فرمان ببرد. از این پیمان، اندیشه‌ای ساده بیرون می‌کشد: قدرت از آن مردم است و قانون باید بیانگر اراده‌ی همگان باشد. روسو، در برابر کسانی که قدرت را بر زور یا بر حق الهی بنا می‌کردند، آن را بر توافق شهروندان بنا می‌کند. این کتاب کوچک الهام‌بخش انقلاب فرانسه بود و هنوز هم کمک می‌کند بفهمیم اندیشه‌های ما درباره‌ی دموکراسی و برابری از کجا آمده‌اند. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این متن بنیادین را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

خوزه ریزال در این نوشته‌ها، که برای دانش‌آموزان فیلیپین گرد آمده، خودش زندگی‌اش را روایت می‌کند: کودکی‌اش در کالامبا، کنار دریاچه‌ای بزرگ، مادرش که شب‌ها خواندن را به او یاد می‌دهد، مدرسه‌ی سخت‌گیر بینیان، و سپس موفقیت‌هایش در کالج مانیل. صفحه‌های دیگر از سفرهایش، از ژاپن تا انگلستان، و از تبعیدش در داپیتان می‌گویند. در این کتاب قهرمان ملی فیلیپین را از درون می‌شناسیم، و افزون بر آن، ضرب‌المثل‌ها، چیستان‌ها و افسانه‌ای از سرزمینش را هم در آن می‌یابیم. با جمله‌های ساده نوشته شده و این کتاب کوچک را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در سال ۱۸۴۵، هنری دیوید ثورو با دستان خودش کلبه‌ای کنار برکه‌ی والدن، در جنگل‌های ماساچوست، می‌سازد و دو سال تنها در آن ساکن می‌شود. لوبیا می‌کارد، فصل‌ها و جانوران را تماشا می‌کند و نیازهایش را به ضروری‌ترین‌ها کاهش می‌دهد. کتابی که ما را فرا می‌خواند از خود بپرسیم به‌راستی برای زندگی به چه نیاز داریم. برای همه‌ی کسانی که در پی زندگی ساده‌تر، آزادتر و نزدیک‌تر به طبیعت‌اند به مرجعی بدل شده است. با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید آن را فصل به فصل و سر فرصت به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.

ادوارد پرندیک، بازمانده‌ی یک کشتی‌شکستگی، در جزیره‌ای دورافتاده در اقیانوس آرام پیاده می‌شود، جایی که دانشمندی رانده‌شده، دکتر مورو، با دستیارش زندگی می‌کند. شب‌ها فریادهایی از آزمایشگاه بیرون می‌آید. ساکنان عجیب جزیره قانونی را مثل دعا از بر می‌خوانند: «نباید چهار دست و پا راه رفت، این قانون است.» اچ. جی. ولز در این کتاب پرسشی پیش می‌کشد که همیشه تازه است: علم تا کجا حق دارد پیش برود، و چه چیزی انسان را از حیوان جدا می‌کند؟ این رمان پر از تعلیق است و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

در سال ۱۹۳۰، ژاک بنویل تاریخ فرانسه را در چهل فصل کوتاه، از ورسنژتوریکس تا جنگ بزرگ، برای کودکان روایت می‌کند. در آن کلوویس و کوزه‌ی سواسون، ژاندارک در برابر اورلئان، هانری چهارم و مرغ در دیگش، و ناپلئون در آسترلیتز را می‌بینیم. این کتاب بیشتر داستان تعریف می‌کند تا تاریخ و سال، با شصت‌ونه گراور از ژوب، تصویرگر بزرگ زمانه‌اش. دروازه‌ای ساده و زنده به تاریخ فرانسه است. برای خوانندگان جوان و با جمله‌های ساده نوشته شده و آن را به‌راحتی به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

سه داستان از داستایفسکی. در «شب‌های روشن»، رؤیاپرداز جوان و تنهایی چهار شب پیاپی در شب‌های روشن سن پترزبورگ با دختری جوان آشنا می‌شود که منتظر کسی است. در «نازنین»، مردی بر بالین پیکر همسر جوانش بیدار می‌ماند و می‌کوشد بفهمد. در «رؤیای آدم مضحک»، مردی نومید به خواب می‌رود و رؤیایی می‌بیند که همه‌چیز را دگرگون می‌کند. این داستان‌ها، لطیف، تراژیک یا پیشگویانه، چهره‌ی دیگری از رمان‌نویس بزرگ روس را نشان می‌دهند. این داستان‌های کوتاه را هر کدام یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.

این مجموعه چهار داستان از زیباترین داستان‌های چخوف را گرد آورده است. در «بخش شماره‌ی ۶»، پزشکی شهرستانی با یکی از بیماران تیمارستانش هم‌صحبت می‌شود و سرانجام از خود می‌پرسد دیوانه‌ی واقعی کیست. در «بانو با سگ ملوس»، مرد و زنی که هر کدام جداگانه همسر دارند در یالتا با هم آشنا می‌شوند و به عشقی گرفتار می‌شوند که پیش‌بینی‌اش را نکرده بودند. با اسقفی تنها و بیمار در آستانه‌ی عید پاک و نامزد جوانی که تصمیم می‌گیرد همه‌چیز را رها کند هم روبه‌رو می‌شویم. چخوف هرگز داوری نمی‌کند: در چند صفحه، حس یک زندگی کامل را به ما منتقل می‌کند. این داستان‌ها را هر کدام یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.