Баласын босанғаннан кейін әбден шаршаған жас әйелді дәрігер күйеуі жазға жалға алынған ескі үйге орналастырады. Оған жазуға да, жұмыс істеуге де тыйым салынады, ол күндерін сұрықсыз сары тұсқағаз жапсырылған бөлмеде өткізеді. Ол жасырын күнделік жүргізеді, ақыры қабырғадағы өрнектердің артында бір пішін қозғалып жүр деп сене бастайды.
Шарлотта Перкинс Гилман мұндай тыныштық емін өзі бастан кешкен, ал бұл қысқа хикая әр бетте күшейе түсетін мазасыздық туғызады.
Ол үйреніп жүрген тіліңізде бір демде оқылады.
