Het gele behang

Een jonge vrouw wordt door haar echtgenoot, een arts, naar een zomerhuis gebracht om te herstellen van een zenuwaandoening die na een bevalling is ontstaan. Het is haar verboden te schrijven en te werken, en dus houdt zij in het geheim een dagboek bij en brengt zij haar dagen door in een kamer met geel behang. De motieven op de muur nemen ten slotte al haar aandacht in beslag, en zij meent daarin een gedaante te zien bewegen. Het verhaal verkent de huiselijke opsluiting, de rustkuur en het medische spreken dat de patiënte het woord ontneemt. Gilman maakt er een kort ik-verhaal van waarin de dwang de vorm van een nachtmerrie aanneemt.