Stefan Zweig opowiada o Wiedniu swojej młodości, który nazywa światem bezpieczeństwa: o mieście, które wierzyło w postęp i bardziej pasjonowało się teatrem niż polityką. Potem przychodzą odkrycie literatury, podróże do Paryża, Londynu czy Indii oraz spotkania z Rilkem, Rodinem czy Verhaerenem.
Zweig napisał te wspomnienia na emigracji, niedługo przed śmiercią: pełen nostalgii portret Europy, którą przemierzało się bez paszportu i która miała zniknąć.
Opowiedzianą w pierwszej osobie jak zwierzenie książkę czyta się z przyjemnością w języku, którego się uczysz.
