Chemarea lui Cthulhu

“Böylesi büyük güçlerin ya da varlıkların bir kalıntısı düşünülebilir ...

“Of such great powers or beings there may be conceivably a survival ...

son derece uzak bir çağdan kalma bir bakiye ki o çağda ...

a survival of a hugely remote period when ...

bilinç,

consciousness was manifested,

belki de,

perhaps,

ilerleyen insanlığın gelgiti karşısında çoktan geri çekilmiş suretlerde ve biçimlerde tezahür ediyordu ...

in shapes and forms long since withdrawn before the tide of advancing humanity ...

şiirin ve efsanenin yalnızca uçup giden bir anısını yakalayıp tanrılar,

forms of which poetry and legend alone have caught a flying memory and called them gods,

canavarlar,

monsters,

her türden ve her cinsten mitolojik varlıklar diye adlandırdığı biçimlerde....”

mythical beings of all sorts and kinds....”

—Algernon Blackwood.

—Algernon Blackwood.

1.

1.

Kildeki Dehşet.

The Horror in Clay.

Bence dünyadaki en merhametli şey,

The most merciful thing in the world,

insan zihninin kendi içeriğinin tümünü birbiriyle ilişkilendirmekten âciz oluşudur.

I think, is the inability of the human mind to correlate all its contents.

Sonsuzluğun kapkara denizlerinin ortasında, sakin bir cehalet adasında yaşıyoruz,

We live on a placid island of ignorance in the midst of black seas of infinity,

ve uzaklara yelken açmamız murat edilmemişti.

and it was not meant that we should voyage far.

Her biri kendi yönüne doğru çekiştiren bilimler,

The sciences,

şimdiye dek bize pek az zarar verdi;

each straining in its own direction,

ne var ki bir gün, birbirinden kopuk bilgilerin birleştirilmesi,

have hitherto harmed us little;

gerçekliğe ve onun içindeki korkunç konumumuza dair öylesine dehşet verici ufuklar açacak ki,

but some day the piecing together of dissociated knowledge will open up such terrifying vistas of reality,

ya bu vahiy karşısında aklımızı yitireceğiz

and of our frightful position therein,

ya da o öldürücü ışıktan kaçıp yeni bir karanlık çağın huzuruna ve güvenliğine sığınacağız.

that we shall either go mad from the revelation or flee from the deadly light into the peace and safety of a new dark age.

Teozoflar, dünyamızın ve insan ırkının yalnızca geçici birer olay teşkil ettiği kozmik döngünün ürkütücü ihtişamını sezinlemişlerdir.

Theosophists have guessed at the awesome grandeur of the cosmic cycle wherein our world and human race form transient incidents.

Tatlı bir iyimserlikle örtülmemiş olsalardı kanı donduracak sözlerle, tuhaf bakiyelere ima yollu değinmişlerdir.

They have hinted at strange survivals in terms which would freeze the blood if not masked by a bland optimism.

Ama düşündüğümde beni ürperten, rüyasını gördüğümde çıldırtan o yasak çağlara ait tek bakış, onlardan gelmedi.

But it is not from them that there came the single glimpse of forbidden eons which chills me when I think of it and maddens me when I dream of it.

Hakikate dair bütün o dehşetli bakışlar gibi,

That glimpse,

o bakış da

like all dread glimpses of truth,

birbirinden ayrı şeylerin tesadüfen bir araya getirilmesinden doğdu —

flashed out from an accidental piecing together of separated things —

bu vakada eski bir gazete haberi ile ölmüş bir profesörün notlarından.

in this case an old newspaper item and the notes of a dead professor.

Umarım bu parçaları başka hiç kimse birleştirmez;

I hope that no one else will accomplish this piecing out;

doğrusu,

certainly,

yaşadığım sürece,

if I live,

böylesine iğrenç bir zincire bilerek bir halka eklemeyeceğim.

I shall never knowingly supply a link in so hideous a chain.

Sanıyorum profesör de,

I think that the professor,

kendi payına,

too,

bildiği kısım hakkında susmaya niyetliydi

intended to keep silent regarding the part he knew,

ve ansızın ölüm onu alıp götürmeseydi notlarını yok edecekti.

and that he would have destroyed his notes had not sudden death seized him.