Znak četvorice

شرلوک هلمز شیشه‌اش را از گوشهٔ رف بخاری برداشت و سرنگ زیرپوستی‌اش را از جعبهٔ تیماج آراسته‌اش بیرون آورد.

Sherlock Holmes took his bottle from the corner of the mantel-piece and his hypodermic syringe from its neat morocco case.

با انگشتان بلند،

With his long,

سفید،

white,

و عصبی‌اش سوزن ظریف را میزان کرد،

nervous fingers he adjusted the delicate needle,

و سرآستین چپ پیراهنش را بالا زد.

and rolled back his left shirt-cuff.

مدتی نگاهش متفکرانه بر ساعد و مچ پی‌دارش ماند که سراسر از جای نیش‌های بی‌شمار نقطه‌نقطه و زخم‌خورده بود.

For some little time his eyes rested thoughtfully upon the sinewy forearm and wrist all dotted and scarred with innumerable puncture-marks.

سرانجام نوک تیز را تا ته فرو برد،

Finally he thrust the sharp point home,

پیستون کوچک را فشرد،

pressed down the tiny piston,

و با آهی طولانی از سر رضایت در صندلی راحتیِ مخمل‌پوش فرو رفت.

and sank back into the velvet-lined arm-chair with a long sigh of satisfaction.

ماه‌های بسیار، روزی سه بار شاهد این نمایش بودم،

Three times a day for many months I had witnessed this performance,

اما عادت ذهنم را با آن آشتی نداده بود.

but custom had not reconciled my mind to it.

برعکس،

On the contrary,

روزبه‌روز از دیدنش برآشفته‌تر می‌شدم،

from day to day I had become more irritable at the sight,

و هر شب، از فکر اینکه جرئت اعتراض نداشته‌ام، وجدانم در درونم به درد می‌آمد.

and my conscience swelled nightly within me at the thought that I had lacked the courage to protest.

بارها و بارها با خود عهد کرده بودم که در این باره حرف دلم را بزنم،

Again and again I had registered a vow that I should deliver my soul upon the subject,

اما در حالت خونسرد

but there was that in the cool,

و بی‌اعتنای همراهم چیزی بود که او را آخرین کسی می‌ساخت که آدم بخواهد کمترین گستاخی‌ای با او روا دارد.

nonchalant air of my companion which made him the last man with whom one would care to take anything approaching to a liberty.

توانایی‌های عظیمش،

His great powers,

رفتار استادانه‌اش،

his masterly manner,

و تجربه‌ای که از خصال خارق‌العادهٔ بسیارش داشتم،

and the experience which I had had of his many extraordinary qualities,

همه مرا در مخالفت با او محجوب و مردد می‌کرد.

all made me diffident and backward in crossing him.

با این حال، آن روز بعدازظهر،

Yet upon that afternoon,

خواه از شراب بون بود که با ناهار نوشیده بودم،

whether it was the Beaune which I had taken with my lunch,

خواه از خشم افزونی که طمأنینهٔ بی‌اندازهٔ رفتارش برمی‌انگیخت،

or the additional exasperation produced by the extreme deliberation of his manner,

ناگهان حس کردم که دیگر تاب نمی‌آورم.

I suddenly felt that I could hold out no longer.