La Madono kun Pelta Mantelo

Senkolora oficisto, dungita pro kompato en firmao de Ankaro, dividas oficejon kun Raif Efendi, tradukisto pri kiu neniu scias ion ajn. Kiam tiu antaŭtempe maljuniĝinta viro malsaniĝas, li petas la junulon bruligi nigran kajeron, poste lasas lin legi ĝin dum unu nokto. En ĝi aperas Berlino de la 1920-aj jaroj kaj la memportreto de virino en pelta mantelo, kiun Raif iris rigardi ĉiutage, ĝis la pentristino, Maria Puder, alparolis lin. La romano esploras amon, timidecon kaj tion, kion vivo konservas el unu sola renkontiĝo. Sub griza ekzisto Sabahattin Ali malkovras pasion rakontitan kun sindeteno.