هر یک از این دو داستان سن پترزبورگی کارمند دون‌پایه‌ای را دنبال می‌کند. آکاکی آکاکیویچ، محرری که همکارانش مسخره‌اش می‌کنند، ماه‌ها از همه‌چیز می‌گذرد تا شنل تازه‌ای برایش بدوزند. اما کووالیوف یک صبح بیدار می‌شود و می‌بیند دماغش نیست، و به‌زودی آن را در خیابان می‌بیند، در لباس رسمی و با درجه‌ای بالاتر از خودش.
گوگول خنده و ترحم را در شهری که پوچی در آن فرمان می‌راند در هم می‌آمیزد. جمله‌ای مشهور را به داستایفسکی نسبت می‌دهند: «همه‌ی ما از زیر شنل گوگول بیرون آمده‌ایم.»
این دو داستان کوتاه را هر کدام یک‌نفس به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.
