Dode zielen

Tsjitsjikov arriveert in een provinciestad, maakt zich bij de plaatselijke society bemind en bezoekt de landeigenaren uit de omgeving. Hij doet hun een eigenaardig voorstel: de lijfeigenen opkopen die sinds de laatste volkstelling zijn gestorven, nog in de registers staan en hun meesters belasting kosten. Van landgoed tot landgoed passeren de vrek, de lomperik, de wantrouwige weduwe en de dromer, tot de stad zich over haar bezoeker begint af te vragen. De roman verkent de hebzucht en een land dat door zijn kleine schikkingen wordt verraden. Gogol maakt er een komische galerij van die gaandeweg in een morele inventaris verandert.