Stefan Zweig vertelt over het Wenen van zijn jeugd, dat hij de wereld van de zekerheid noemt: een stad die in vooruitgang geloofde en meer om toneel gaf dan om politiek. Daarna volgen de ontdekking van de literatuur, de reizen naar Parijs, Londen en India, en de ontmoetingen met Rilke, Rodin en Verhaeren.
Zweig schreef deze herinneringen in ballingschap, kort voor zijn dood: een portret vol heimwee van een Europa dat je zonder paspoort doorkruiste, en dat op het punt stond te verdwijnen.
Verteld in de eerste persoon, als een bekentenis, leest het boek heerlijk in de taal die u leert.
