از ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۵، مری وولستون‌کرافت، نویسنده‌ی انگلیسی، تقریباً هر روز به گیلبرت ایملی، مرد آمریکایی‌ای که دوستش دارد، نامه می‌نویسد. همه‌چیز در پاریس و در دوران انقلاب آغاز می‌شود: برای گریز از زندانی که انگلیسی‌ها را تهدید می‌کند، خود را «مادام ایملی» می‌نامد. اما ایملی اغلب سفر می‌رود، و او از لوهاور، جایی که دخترشان فانی به دنیا می‌آید، و سپس از سوئد و نروژ برایش می‌نویسد.
این نامه‌های خصوصی، نویسنده‌ی «دفاع از حقوق زن» را همان‌طور که بود نشان می‌دهند: زنی آزاد که بی‌پرده می‌گوید از عشق چه می‌خواهد.
پرمهر، پرشور و گاهی شوخ‌اند، و آن‌ها را یکی‌یکی، به دلخواه خودتان، به زبانی که یاد می‌گیرید می‌خوانید.
