در قرن شانزدهم، ماکیاولی، دیپلمات فلورانسی‌ای که از قدرت کنار گذاشته شده، این رساله‌ی کوچک را می‌نویسد تا توضیح دهد شهریار چگونه قدرت را به دست می‌گیرد و، مهم‌تر از آن، چگونه نگهش می‌دارد. او به نمونه‌هایی از دوران باستان و ایتالیای روزگار خودش تکیه می‌کند و بی‌پرده پند می‌دهد: باید مایه‌ی ترس بود یا محبوب، سر قول ماند یا دروغ گفتن را بلد بود؟
در آن می‌فهمیم کسانی که حکومت، رهبری یا مذاکره می‌کنند چگونه می‌اندیشند: درس‌هایش درباره‌ی قدرت دیروز و امروز به یک اندازه به کار می‌آیند. این کتاب چنان روشن‌بین است که واژه‌ای از آن زاده شده: «ماکیاولیستی».
با ترجمه‌ای که همیشه جلوی چشمتان است، می‌توانید این اثر کلاسیک بزرگ را به زبانی که یاد می‌گیرید بخوانید.
