در شبی زمستانی، آلیس از آینه‌ی اتاق نشیمن می‌گذرد و خانه‌ای را می‌یابد که در آن همه‌چیز وارونه است. بیرون، دشت صفحه‌ی شطرنج عظیمی است که آلیس باید خانه به خانه از آن بگذرد تا ملکه شود. در راه با تویدلدام و تویدلدی، هامپتی دامپتی که روی دیوارش نشسته، و ملکه‌ی سرخ که بی‌وقفه می‌دود تا سر جایش بماند روبه‌رو می‌شود.
در این دنباله‌ی «آلیس در سرزمین عجایب»، بازی با واژه‌ها و با منطق از آن هم بیشتر است. شعر مشهور «جبرواکی» هم در همین کتاب می‌آید.
جمله‌های ساده و گفت‌وگوهای سرزنده‌اش آن را به اثری کلاسیک و ایده‌آل برای خواندن به زبانی که یاد می‌گیرید بدل می‌کنند.
