Stefan Zweig rakontas la Vienon de sia juneco, kiun li nomas la mondo de la sekureco: urbo, kiu kredis je la progreso kaj pli pasiiĝis pri la teatro ol pri la politiko. Poste venas la malkovro de la literaturo, la vojaĝoj al Parizo, Londono aŭ Barato, kaj la renkontoj kun Rilke, Rodin aŭ Verhaeren.
Zweig verkis ĉi tiujn memorojn en ekzilo, mallonge antaŭ sia morto: portreto plena de nostalgio de Eŭropo, kiun oni trairis sen pasporto, kaj kiu baldaŭ poste malaperis.
Rakontita en la unua persono, kiel konfeso, la libro legiĝas plezure en la lingvo, kiun vi lernas.
