En Hamburgo, profesoro Lidenbrock, kolerema scienculo, deĉifras kun sia nevo Axel malnovan pergamenon. Islanda alĥemiisto asertas en ĝi, ke li malsupreniris ĝis la centro de la Tero tra la kratero de vulkano. La profesoro tuj forveturas al Islando kun Axel, kiu tute ne estas trankvila, kaj tie dungas Hans, gvidanton tiel trankvilan kiel fortikan.
Sub la tero ili malkovras senfinajn galeriojn, grandegan maron kaj estaĵojn malaperintajn antaŭ longe. Jules Verne tiel bone miksas sciencon kaj imagon, ke oni kredas ĉe ĉiu etapo de la vojaĝo.
Rakontita de Axel, kun humuro kaj streĉo, la romano legiĝas facile en la lingvo, kiun vi lernas.
