Post dek ok jaroj en la Bastilo, doktoro Manette estas liberigita kaj retrovas sian filinon Lucie, kiu kredis lin morta. En Londono, Lucie renkontas du virojn strange similajn: Charles Darnay, franca aristokrato, kiu rezignis sian nomon, kaj Sydney Carton, brila sed seniluziigita advokato. Baldaŭ eksplodas la Revolucio kaj kondukas ilin ĉiujn al Parizo.
Ĝia unua frazo, „Estis la plej bona el la tempoj, estis la plej malbona el la tempoj“, estas unu el la plej famaj de la literaturo, kaj ĝia fino ankoraŭ skuas la legantojn.
Plena de streĉo kaj neatenditaj turniĝoj, la romano legiĝas kun pasio en la lingvo, kiun vi lernas.
